Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
یار ز پیمان ما گر چه سری میکشدبار غمش را دلم بیجگری میکشد
Ghazal 258دی رفتم اندر کوی او سرمست، ناگه جنگ شدامروز زانم تنگدل کان جای بر وی تنگ شد
Ghazal 287اول فطرت که نقش صورت چین بستهاندمهر رویت در میان جان شیرین بستهاند
Ghazal 325تا کی از هجر تو بیخواب و خورم باید بود؟به تو مشغول وز خود بیخبرم باید بود؟
Ghazal 333این چنین نقشی اگر در چین بودقبلهٔ خوبان آن ملک این بود
Ghazal 373باز پیوند، که دوری به نهایت برسیدچارهٔ درد دلم کن، که به غایت برسید
Ghazal 377ای مردم کور، این چه بهارست ببینیدگلبن نه و گلهاش ببارست ببینید
Ghazal 385تن به تو دادم، دل و جانش مبردل برت آمد، ز جهانش مبر
Ghazal 423عشرت بهار کن، که شود روزگار خوشمیدر بهار خور، که بود بی غبار و غش
Ghazal 482چو بر سفینهٔ دل نقش صورت تو نبشتمحکایت دگران سر به سر زیاد بهشتم
Ghazal 485شب دوشینه در سودای او خفتماز آن امروز با تیمار و غم جفتم
Ghazal 517منازل سفرت پیش دیده میآرماگر چه هیچ به منزل نمیرسد بارم
Ghazal 669ترا گزید دل من،مرا گزید غم توبه حال من نظری کن، که مردم از ستم تو
Ghazal 684آن چشم مست بین، که دلم گشت زار ازوای دوستان، بسوخت مرا، زینهار ازو!
Ghazal 744باز به رسم سرکشان راه جفا گرفتهایتیغ ستم کشیدهای، ترک وفا گرفتهای
Ghazal 759کاکل مشکین نقاب چشم و ابرو ساختیآن کمان پنهان بدار، اکنونکه تیر انداختی
Ghazal 826شاد گردم که هر به ایامیقامتت را ببینم از بامی
Ghazal 827گر برافرازی به چرخم ور بیندازی ز بامیماجرای پادشاهان کس نگوید با غلامی
Ghazal 833سر بگذرانم از سر گردون به گردنیگر بگذرد به خاطر او یاد چون منی
Ghazal 858به روی خود نظر کن، تا بلای عقل و دین بینیگره بر مشکها زن، تا کساد مشک چین بینی
Ghazal 874دلم زخم بلا دارد ز چشم تیر بالاییکه دارد چون کمر بستی و همچون زلف لالایی
Qasida 6مباش بندهٔ آن کز غم تو آزادستغمش مخور، که به غم خوردن تو دلشادست
Qasida 29دلخسته همی باشم، زین ملک به هم رفتهخَلقی همه سرگردان، دلمرده و دَمرفته
Qasida 33بر کوفه و خاک علی، ای باد صبح ار بگذریآنجا به حق دوستی کز دوستان یادآوری
Rubai 13کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟یا فکر به آن چونی و چندی که تراست؟
Rubai 14جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟وان حقهٔ لعل خالی از خنده چراست؟
Rubai 22اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟وین هم که بگفتی و شنیدی هیچست؟
Rubai 89افسوس! که در عمر درازیم نبودخطی ز زمانهٔ مجازیم نبود
Rubai 91آن خود که بود که در تو واله نشود؟از رنج که پرسی تو؟ که او به نشود؟
Rubai 117کرد از دل صافی برت این آب درنگتا دست تو بوسد چو بدو یازی چنگ