Parvin E'tesami
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گل سرخ، روزی ز گرما فسردفروزنده خورشید، رنگش ببرد
Poem 152شب شد و پیرِ رفوگر ناله کردکای خوش آن چشمی که گرمِ خفتن است
Poem 3ای خوشا سودای دل از دیده پنهان داشتنمبحث تحقیق را در دفتر جان داشتن
Poem 5ای خوشا خاطر ز نور علم مشحون داشتنتیرگیها را ازین اقلیم بیرون داشتن
Poem 13مرغی نهاد روی به باغی ز خرمنیناگاه دید دانهٔ لعلی به روزنی
Poem 15روزی گذشت پادشهی از گذرگهیفریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست
Poem 16بلبل آهسته به گل گفت شبیکه مرا از تو تمنائی هست
Qasida 17سوخت اوراق دل از اخگر پنداری چندماند خاکستری از دفتر و طوماری چند
Qasida 18سر و عقل گر خدمت جان کنندبسی کار دشوار کآسان کنند
Qasida 33دگر باره شد از تاراج بهمنتهی از سبزه و گل راغ و گلشن
Qasida 42همی با عقل در چون و چرائیهمی پوینده در راه خطائی
Poem 46کودکی در بر، قبائی سرخ داشتروزگاری زان خوشی خوش میگذاشت
Poem 50گنجشک خرد گفت سحر با کبوتریکآخر تو هم برون کن ازین آشیان سری
Poem 54مرغی به باغ رفت و یکی میوه کند و خوردناگه ز دست چرخ به پایش رسید سنگ
Poem 69گفت سوزن با رفوگر وقت شامشب شد و آخر نشد کارت تمام
Poem 71ز قلعه، ماکیانی شد به دیواربناگه روبهی کردش گرفتار
Poem 76کبوتری، سحر اندر هوای پروازیبه بام لانه بیاراست پر، ولی نپرید
Poem 85شباهنگام، کاین فیروزه گلشنز انوار کواکب، گشت روشن
Poem 86چو رنگ از رخ روز، پرواز کردشباویز، نالیدن آغاز کرد
Poem 96تاجری در کشور هندوستانطوطئی زیبا خرید از دوستان
Poem 97عاقلی، دیوانهای را داد پندکز چه بر خود میپسندی این گزند
Poem 102در آن سرای که زن نیست، انس و شفقت نیستدر آن وجود که دل مرده، مرده است روان
Poem 105نخودی گفت لوبیائی راکز چه من گردم این چنین، تو دراز
Poem 106کرد آسیا ز آب، سحرگاه باز خواستکای خودپسند، با منت این بدسری چراست
Poem 109گربهٔ پیری، ز شکار اوفتادزار بنالید و نزار اوفتاد
Poem 131در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خارکز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار
Poem 138شنیدستم که اندر معدنی تنگسخن گفتند با هم، گوهر و سنگ
Poem 145با مور گفت مار، سحرگه بمرغزارکاز ضعف و بیخودی، تو چنین خردی و نزار
Poem 146قاضی بغداد، شد بیمار سختاز عدالتخانه بیرون برد رخت
Poem 149بزرگمهر، به نوشینروان نوشت که خلقز شاه، خواهش امنیت و رفاه کنند