Qatran Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
یک نیم دلم کلیچه یک نیم کبابیک نیمه در آتش و دگر نیمه در آب
Rubai 13تا کی باشم صبور در محنت دوستکآرام دل و جان من از دیدن اوست
Rubai 28تا پرده روی ماه من عنبر گشتآن دل که بر او فتنه شدی زو برگشت
Rubai 34هر کان رخ و آن زلف و دهان و لب دیدمی معدن سیم و روز جفت شب دید
Rubai 42بادامِ تو گاهِ غمزه لشگر شکندیاقوت تو گاه بوسه شکّر شکند
Rubai 44بر شاخ گل دولت تو خار نماندجز بخت تو هیچ بخت بیدار نماند
Rubai 55آنرا که چتو نگار دلکش باشدپیوسته ز خرمی دلش کش باشد
Rubai 57بسیار شنیدم من و دیدم بسیارکاشفته ببود بر تو از هر سو کار
Rubai 61ای گشته به بیداد و بدی کردن چیرهرگز نشود دلت ز بیدادی سیر
Rubai 63چون کشته ببینیام دو لب کرده فرازوز جان تهی این قالب فرسوده به آز
Rubai 68خاموش بوم تا نکند چندین نازاو کرد گنه کرده بعذر آید باز
Rubai 70آن بت که بهین لفظ بود دشنامشاز حسن و لطافتست هفت اندامش
Rubai 73دندان تو و لب تو ای شهره رفیقسیمیست فسرده و عقیقیست رحیق
Rubai 75دیدار بتان بیغش و دلشان غشناکدیدار تو پاک و دلت چون دیدن پاک
Rubai 78گویند مرا به هِجر آن ماه چگلبَر نِهْ ز شکیب و صبر زنجیر به دل
Rubai 80تا کرد جهان زیر قلم میر اجلبر چرخ برین بزد علم میر اجل
Rubai 85هر چند که بی بهانه دوری ز برممن خویشتن از جمله همانجا شمرم
Rubai 86زان قد چو شمشاد بفریاد دلمزان روی چو لاله یافته داد دلم
Rubai 88ما شاخ هوای تو ز دل برکندیممهر تو ز جان و دل برون افکندیم
Rubai 89ما نامهٔ عزل مهر تو بنوشتیمگسترده وصال چهر تو بنوشتیم
Rubai 93کوشم که بپوشم اندوه نخروشمپیدا کند این دو دیده تا کی پوشم
Rubai 94از بهر تو گنج خویشتن پالودمپالودم گنج و دردِ دل بزدودم
Rubai 96گویند مرا ز عشق آن تازه صنمنه خندی و نه ز دیدگان باری نم
Rubai 118خورشید بچهر و سرو بالائی توخورشید نشاط را تو بالائی تو
Rubai 119ای مایهٔ نیکوئی مقام دل توبند سر زلف تست دام دل تو
Rubai 120سرگشته و زار و بیقرارم بی توآشفته و رنجور و فکارم بی تو
Rubai 127برداشت بت من از سر آن چتر سیاهزان پس که دل سپاه بس برد ز راه
Rubai 128ای طره تو ز مشگ و از عنبر بهروی تو ز ماه و قدت از عرعر به
Rubai 130دوش آمد دست سوده و آسودهآسوده ز رنج و مشک بر مه سوده
Rubai 133ناگه ز درم در آمد آن سرو سهیپر غم دل من کرد ز هر غصه تهی