Qatran Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
تا باد گذر کرد بگلزار و ببستاناز نافه تبت شده بستان چو شبستان
Qit'a 95فراز و نشیب است روی زمینمتاز ای برادر گشاده عنان
Qit'a 101آرامش جان من آرام روان منروشن بتو چشم من شادان بتو جان من
Qasida 39خزان ببرد ز بستان هر آن نگار که بودهوا خشن شد و کهسار خشک و آب کبود
Qit'a 98ای زدوده دل و زدوده سخنتازه گشت از تو روزگار کهن
Qasida 103ای رخ رخشانت چون آئینه نادیده زنگزنگ بزدا از دل عاشق ببکمازی چو زنگ
Qasida 128اگر نجست زمانه بلای خلق جهانچرا ز خلق جهان روی او بکرد نهان
Qasida 129اگر بخواهد جانم بجای دل جانانبجان جانان گر زو دریغ دارم جان
Qasida 130الا ای پرده تاری به پیش چشمه روشنزمانی کوه را تَرگی زمانی چرخ را جوشن
Qit'a 16مرغ وفا برون ز جهان آشیان گرفتعنقا صفت ز عالم وحدت کران گرفت
Rubai 8ای نوش لب و لاله رخ و سیم قفاکردی دو رخم برنگ چون زر صفا
Qasida 45بادِ نوروزی همی آرایشِ بستان کُنَدتا نگارش چون نگارستانِ چینستان کند
Qasida 53گه بهار همه خلق جفت یار بودمر از یار جدائی گه بهار بود
Qasida 88نگار کرد رخ من بخون دیده نگارکنار کرد بیکبارگی مرا ز کنار
Qasida 110ای بهنگام سخا ابر کف و دریا دلمشتری خوار ز دیدار تو و ماه خجل
Qasida 151بهشت وار شد از نو بهار و بخت جوانپدید گشت گل خرمی که بود نهان
Qasida 161دمید لاله سیراب در بنفشه ستانچو طوطئی که بود خفته در بنفشه ستان
Qasida 196ای نگاری که ز دل کفر و ز رخ دین آریدل من بردی و کردی رخ من دیناری
Qasida 40دل بدو دادم که جان از روی او شادان شودجان من هست او سزد گر دل فدای جان شود
Qasida 66بلای غربت و تیمار عشق و فرقت یارشدند با من دلخسته این سه آفت یار
Qasida 124خلاف بود همیشه میان تیغ و قلمکنون به بخت ملک متفق شدند به هم
Qasida 171لب است آن یا گل حمرا رخست آن یا مه تابانگل آگنده بمروارید و مه در غالیه پنهان
Qasida 195ای میر بسان مصطفی بودیچون او ز همه بدی جدا بودی
Qit'a 23ای با خدای و با همه خلق خدای راستاز داد و راستی همه پیروزئی تراست
Qit'a 35چو باد خزان بر درختان وزیدهمه کس بموی خز اندر خزید
Qit'a 74ای افسر زمانه و ای شاه روزگاراز دولت آفرید ترا آفریدگار
Qit'a 99بوستان زرد شد ز باد خزانتا هوا سرد شد ز باد بزان
Qasida 1ای روا بر شهریاران جهان فرمان تراهرچه باید خسروانرا داده آن یزدان ترا
Qasida 3تا داد باغ را سمن و گل بنونوابلبل همی سراید بر گل بنونوا
Qasida 7چو بگشاید نگار من دو بادام و دو مرجان رابدین نازان کند دل را بدان رنجان کند جان را