Qatran Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بود محال مرا داشتن امید محالبه عالمی که نباشد همیشه بر یک حال
Qasida 175مه نیسان شبیخون کرد گوئی بر مه کانونکه گردون گشت از او پرگرد و هامون گشت از او پرخون
Qasida 195ای میر بسان مصطفی بودیچون او ز همه بدی جدا بودی
Qit'a 6نبود صعبتر از هجر بتان هیچ عذابکه شب و روز جدا دارد از من خور و خواب
Qit'a 23ای با خدای و با همه خلق خدای راستاز داد و راستی همه پیروزئی تراست
Qit'a 32رنگ زمین زرد گشت و طبع هوا سردرطل می سرخ گیر بر بهی زرد
Qit'a 102آواره شد از مسکن و مأوا صنم مناز طعنهٔ بدگوی و ز بیغارهٔ دشمن
Qit'a 114ایا خسرو راد آزاده خوترا داده ایزد همه آرزو
Qit'a 132ای شاه جهانگیر جهاندار جهانجویعید است و لب یار و لب جام و لب جوی
Qit'a 145ای آفتاب شاهان شاهی و بی قرینیپاک از همه بلائی چون گیتی آفرینی
Rubai 112آن زلف سیه بلای جانست ای جانجانم ز نهیب او بجانست ای جان
Qasida 3تا داد باغ را سمن و گل بنونوابلبل همی سراید بر گل بنونوا
Qasida 66بلای غربت و تیمار عشق و فرقت یارشدند با من دلخسته این سه آفت یار
Qasida 71چون رخ معشوق خندان شد بصحرا لاله زارابر نیسانی همی گرید ز عشق لاله زار
Qasida 116تنم به گونهٔ نال و دلم به گونهٔ نیلجهان ز نیلم نال و روان ز نالم نیل
Qasida 124خلاف بود همیشه میان تیغ و قلمکنون به بخت ملک متفق شدند به هم
Qasida 125ربود جان و دل من بزلف غالیه فامبتی که بوی دهد زلف او بغالیه وام
Qasida 159خداوندا ترا زیبد خداوندی جهان کردنکه تو دانی ز بدخواهان جهان جان جهان کردن
Qasida 169گل چو بشکفت زمین گشت پر از آب روانبگل و آب روان تازه بود جان جهان
Qasida 182ایا بهار من و عید نیکوان سپاهچو ماه ز ابر همی تابی از قبای سیاه
Qasida 184ای روی تو از چشمه خورشید سما بهدر روی زمین یار نیابی تو ز ما به
Qit'a 2دلا تا کی همی جوئی منی راچه داری دوست هرزه دشمنی را
Qit'a 3مرا بی وفا خواند آن بی وفاکه هرگز نگوید سخن بی جفا
Qit'a 30ماهی دل من بر دو دل خویش بمن دادمن هستم از او خرم و او هست ز من شاد
Qit'a 57آن را که همی جست و دلم بخت بمن داداکنون بستاند دلم از ناز و طرب داد
Qit'a 69ایا ز عز و شرف تاج برنهاده بسرزمانه بر ده همه عمر دشمنانت بسر
Qit'a 75ای بسته جفا با دل و گشته ز وفا دورکرده دل من زار بقول و سخن زور
Qit'a 92خدای داند کز غم چگونه رنجورمغمان گیتی گنج است و من چو گنجورم
Qit'a 96به تبریز خانه برین بر زمین؟بکردم بدینار و در ثمین
Qit'a 130ای همه از رادی و از راستیجان و دل از راستی آراستی