Qatran Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
شد پیر جهان و شد جوان بادهوز نقش و نگار باغ شد ساده
Qit'a 140ای پیشه تو رامش و پیروزی و بهیگل رفت و لاله رفت و ترنج آمد و بهی
Rubai 11ای گشته خجل ماه فلک از نظرتشد تیره شکر زان لب همچون شکرت
Rubai 38تا کی ز فراق بر دلم بند بوداندوه فراق بر دلم چند بود
Rubai 58تا تو نکنی بدشمن و دوست نظرنه نفع رسد بدشمن و دوست نه ضر
Rubai 76سه چیز ترا سه چیز داده است جمالخَدّ را خط و زلف را گل و عارض خال
Rubai 91یکباره دل از هوای تو بگسستیمبا آنکه به ما وفا کند پیوستیم
Rubai 97تا دور شدی تو از من ای سرو روانشد خون دلم به دو رخ از دیده روان
Rubai 98ای کرده به بند دوستی بسته دلمبا تو به هوای و مهر پیوسته دلم
Rubai 102ای دوست بیا تا ره دیگر گیریموآزار و جفاها ز میان برگیریم
Rubai 103یوسفرویی کز او فغان کرد دلمچون دستِ زنان مصریان کرد دلم
Rubai 108افتادم در دام بتی سیم انداموز صحبت او دلم رسیده است بکام
Rubai 113از کبر دلا دست بعیوق مزنلافی که زنی ز دست معشوق مزن
Rubai 121از دیده میان رود خونم بی توگوئی که به آتش اندرونم بی تو
Rubai 126تا دست من از دامن تو شد کوتاهدستی زده ام به دامن ناله و آه
Rubai 137اقبال و مراد و کامرانی داریبر بخت بلند مهربانی داری
Rubai 140زانگه که مرا بیافریده است خدایهر روز فزون بود مرا دانش و رای
Qasida 27کاخ ملک خوبتر ز خلد برین استبا همه دیدارهای خوب قرین است
Qasida 31آباد بر این بر که و این طارم آبادوز هر دو خداوند جهان کامروا باد
Qasida 33ای نگار خند خندان یک زمان با من بخندتا کی این خشم تو تا کی چند از این ناز تو چند
Qasida 51تا بجان در عقل باشد تا بتن در جان بودجان و تن را از لب و جام و لب جانان بود
Qasida 52تا ترا گرد مه از مشک سیه پرهون بوددر تمنای رخت جان و دلم مرهون بود
Qasida 108از پار مرا حال بسی خوشتر امسالهمواره بدینحال بماناد مرا حال
Qasida 111ای مشک فشان زلفین ای غالیه گون خالبا هر دو بود غالیه و مشک چون آخال
Qasida 112ای میر بی نظیر و خداوند بی عدیلهمنام خویش را بهمه بابها بدیل
Qasida 133آن غیرت یزدان نگر و قدرت یزداناز قدرت یزدان چه عجب غیرت چندان
Qasida 137ای جان من خریده بدیدار خویشتنکرده مرا بمهر خریدار خویشتن
Qasida 141این برکه مبارک این بزمگاه میمونفرخنده باد دائم بر شاه افریدون
Qasida 145بتی چون رامش اندر می مهی چون دانش اندر جانبلای دل بدو سنبل شفای جان بدو مرجان
Qasida 147بتی که لاله چند از رخانش لاله ستانچه لاله ای که ندیده است خلق لاله چنان