Qatran Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
فراز و نشیب است روی زمینمتاز ای برادر گشاده عنان
Qasida 152تا باد گذر کرد بگلزار و ببستاناز نافه تبت شده بستان چو شبستان
Qasida 39خزان ببرد ز بستان هر آن نگار که بودهوا خشن شد و کهسار خشک و آب کبود
Qit'a 98ای زدوده دل و زدوده سخنتازه گشت از تو روزگار کهن
Qasida 103ای رخ رخشانت چون آئینه نادیده زنگزنگ بزدا از دل عاشق ببکمازی چو زنگ
Qasida 129اگر بخواهد جانم بجای دل جانانبجان جانان گر زو دریغ دارم جان
Qasida 128اگر نجست زمانه بلای خلق جهانچرا ز خلق جهان روی او بکرد نهان
Qasida 130الا ای پرده تاری به پیش چشمه روشنزمانی کوه را تَرگی زمانی چرخ را جوشن
Qasida 161دمید لاله سیراب در بنفشه ستانچو طوطئی که بود خفته در بنفشه ستان
Qit'a 101آرامش جان من آرام روان منروشن بتو چشم من شادان بتو جان من
Rubai 8ای نوش لب و لاله رخ و سیم قفاکردی دو رخم برنگ چون زر صفا
Qasida 45بادِ نوروزی همی آرایشِ بستان کُنَدتا نگارش چون نگارستانِ چینستان کند
Qasida 53گه بهار همه خلق جفت یار بودمر از یار جدائی گه بهار بود
Qasida 88نگار کرد رخ من بخون دیده نگارکنار کرد بیکبارگی مرا ز کنار
Qasida 110ای بهنگام سخا ابر کف و دریا دلمشتری خوار ز دیدار تو و ماه خجل
Qasida 196ای نگاری که ز دل کفر و ز رخ دین آریدل من بردی و کردی رخ من دیناری
Qit'a 16مرغ وفا برون ز جهان آشیان گرفتعنقا صفت ز عالم وحدت کران گرفت
Qasida 3تا داد باغ را سمن و گل بنونوابلبل همی سراید بر گل بنونوا
Qasida 66بلای غربت و تیمار عشق و فرقت یارشدند با من دلخسته این سه آفت یار
Qasida 124خلاف بود همیشه میان تیغ و قلمکنون به بخت ملک متفق شدند به هم
Qasida 151بهشت وار شد از نو بهار و بخت جوانپدید گشت گل خرمی که بود نهان
Qasida 182ایا بهار من و عید نیکوان سپاهچو ماه ز ابر همی تابی از قبای سیاه
Qasida 195ای میر بسان مصطفی بودیچون او ز همه بدی جدا بودی
Qit'a 23ای با خدای و با همه خلق خدای راستاز داد و راستی همه پیروزئی تراست
Qit'a 74ای افسر زمانه و ای شاه روزگاراز دولت آفرید ترا آفریدگار
Qit'a 75ای بسته جفا با دل و گشته ز وفا دورکرده دل من زار بقول و سخن زور
Qit'a 99بوستان زرد شد ز باد خزانتا هوا سرد شد ز باد بزان
Rubai 101از بس که ز ناکسان رسید آزارماین شهر همی به ناکسان بگذارم
Qasida 29ملکا تنت ز جان آمده جانت از خرد استاورمزدی تو و فرخنده سپندارمذست
Qasida 40دل بدو دادم که جان از روی او شادان شودجان من هست او سزد گر دل فدای جان شود