Qatran Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بتا گل رخ تو کرده از بنفشه سپردو زلف تست دو جراره بنفشه سپر
Qasida 75دگر فکار نباشد دلم ز هجر نگاردکر نباشد رویم ز خون دیده نگار
Qasida 92یاقوت سرخ شد ز می از ابر در بارشاخ درخت دارد یاقوت و در بار
Qasida 126هرکه دائم با نگار خویشتن باشد به همدلش ناویزد به درد و جانش ناویزد به غم
Qasida 139ایکام دل دوست و بلای دل دشمنروزه شد و دیمه شد و عید آمد و بهمن
Qasida 140ای مرا دیدار تو جان و جهانبی تو هرگز نی جهان خواهم نه جان
Qasida 146بتی که سجده برد پیش او مه گردونبه نیکوئی بر او نیکوان دیگر دون
Qasida 157چه سرو است این میان بزم نازانچه مشگست این بگرد ماه تابان
Qasida 182ایا بهار من و عید نیکوان سپاهچو ماه ز ابر همی تابی از قبای سیاه
Qasida 184ای روی تو از چشمه خورشید سما بهدر روی زمین یار نیابی تو ز ما به
Qasida 194ای ماه شبه زلف مشک خالیخالی نشود جانم از تو حالی
Qasida 202دماری تو ای چشم و دل را دماریدم آری به چشم اندر ای دل دم آری
Tarji-band 3بر گل سوری ز مشک تبتی پر چین کنیتا رخ من همچو زلف خویشتن پرچین کنی
Qit'a 4ای همیشه جان بدخواهان فکنده در بلابر تو بهروزی و پیروزی همیشه مبتلا
Qit'a 30ماهی دل من بر دو دل خویش بمن دادمن هستم از او خرم و او هست ز من شاد
Qit'a 57آن را که همی جست و دلم بخت بمن داداکنون بستاند دلم از ناز و طرب داد
Qit'a 69ایا ز عز و شرف تاج برنهاده بسرزمانه بر ده همه عمر دشمنانت بسر
Qit'a 75ای بسته جفا با دل و گشته ز وفا دورکرده دل من زار بقول و سخن زور
Qit'a 96به تبریز خانه برین بر زمین؟بکردم بدینار و در ثمین
Qit'a 122شد پیر جهان و شد جوان بادهوز نقش و نگار باغ شد ساده
Qit'a 140ای پیشه تو رامش و پیروزی و بهیگل رفت و لاله رفت و ترنج آمد و بهی
Rubai 11ای گشته خجل ماه فلک از نظرتشد تیره شکر زان لب همچون شکرت
Rubai 38تا کی ز فراق بر دلم بند بوداندوه فراق بر دلم چند بود
Rubai 41از چشم و دل من آب و آتش خیزدوز هر دو زمانه رستخیز انگیزد
Rubai 58تا تو نکنی بدشمن و دوست نظرنه نفع رسد بدشمن و دوست نه ضر
Rubai 76سه چیز ترا سه چیز داده است جمالخَدّ را خط و زلف را گل و عارض خال
Rubai 91یکباره دل از هوای تو بگسستیمبا آنکه به ما وفا کند پیوستیم
Rubai 97تا دور شدی تو از من ای سرو روانشد خون دلم به دو رخ از دیده روان
Rubai 98ای کرده به بند دوستی بسته دلمبا تو به هوای و مهر پیوسته دلم
Rubai 102ای دوست بیا تا ره دیگر گیریموآزار و جفاها ز میان برگیریم