Qatran Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چو بگشاید نگار من دو بادام و دو مرجان رابدین نازان کند دل را بدان رنجان کند جان را
Qasida 8سرخگل بشکفت وزو شد باغ و بستان بابَهاخلد بگشاده است گویی سوی بستان بابها
Qasida 22ای میر جهانگیر چو تو دادگری نیستچون تو بگه کوشش و بخشش دگری نیست
Qasida 29ملکا تنت ز جان آمده جانت از خرد استاورمزدی تو و فرخنده سپندارمذست
Qasida 36ببین آن روی اگر بر سرو بستانت قمر بایدببین آن زلف اگر بر ماه مشگینت کمر باید
Qasida 38چون شمال مهرگان اندر هوا پویا شودزاغ گنگ اندر میان بوستان گویا شود
Qasida 54هرکه او را میل خاطر سوی ارزانی بوداو برنج و خواری ارزانی و ارزانی بود
Qasida 60باد فروردین به گیتی در کند هر شب سفراوفتاده است از سفر کردنش بر گیتی ظفر
Qasida 71چون رخ معشوق خندان شد بصحرا لاله زارابر نیسانی همی گرید ز عشق لاله زار
Qasida 75دگر فکار نباشد دلم ز هجر نگاردکر نباشد رویم ز خون دیده نگار
Qasida 92یاقوت سرخ شد ز می از ابر در بارشاخ درخت دارد یاقوت و در بار
Qasida 116تنم به گونهٔ نال و دلم به گونهٔ نیلجهان ز نیلم نال و روان ز نالم نیل
Qasida 125ربود جان و دل من بزلف غالیه فامبتی که بوی دهد زلف او بغالیه وام
Qasida 159خداوندا ترا زیبد خداوندی جهان کردنکه تو دانی ز بدخواهان جهان جان جهان کردن
Qasida 169گل چو بشکفت زمین گشت پر از آب روانبگل و آب روان تازه بود جان جهان
Qasida 182ایا بهار من و عید نیکوان سپاهچو ماه ز ابر همی تابی از قبای سیاه
Qasida 202دماری تو ای چشم و دل را دماریدم آری به چشم اندر ای دل دم آری
Tarji-band 1بمهر ماه دیداری سپردم دل بدیداریهمه بیمار و غم دل را ز چشم آید پدیداری
Qit'a 2دلا تا کی همی جوئی منی راچه داری دوست هرزه دشمنی را
Qit'a 32رنگ زمین زرد گشت و طبع هوا سردرطل می سرخ گیر بر بهی زرد
Qit'a 57آن را که همی جست و دلم بخت بمن داداکنون بستاند دلم از ناز و طرب داد
Qit'a 75ای بسته جفا با دل و گشته ز وفا دورکرده دل من زار بقول و سخن زور
Qit'a 96به تبریز خانه برین بر زمین؟بکردم بدینار و در ثمین
Qit'a 102آواره شد از مسکن و مأوا صنم مناز طعنهٔ بدگوی و ز بیغارهٔ دشمن
Qit'a 104ای دل تو را بگفتم کز عاشقی حذر کنبگذار نیکوان را وز مهرشان گذر کن
Qit'a 132ای شاه جهانگیر جهاندار جهانجویعید است و لب یار و لب جام و لب جوی
Rubai 41از چشم و دل من آب و آتش خیزدوز هر دو زمانه رستخیز انگیزد
Rubai 76سه چیز ترا سه چیز داده است جمالخَدّ را خط و زلف را گل و عارض خال
Rubai 91یکباره دل از هوای تو بگسستیمبا آنکه به ما وفا کند پیوستیم
Rubai 97تا دور شدی تو از من ای سرو روانشد خون دلم به دو رخ از دیده روان