Qatran Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
صد بوسه بدادمش بزیر کف پایصد خواهش کردم که روی بر بنده نمای
Qasida 2به هر چیزی بود خرسند هرکش قدر بی بالابه هفت اقلیم نپسندد کسی کَش همتی والا
Qasida 4تا دل من در هوای نیکوان گشت آشنادر سرشک دیده ام کرد این دل خونین شنا
Qasida 5تا خلد بباغ داد رونق راخوش گشت نوا مرغ مطوق را
Qasida 28نگار من به لطیفی بسان پاک هواستمرا بدو چو خرد را بجان پاک هواست
Qasida 35به ابروان چو کمانی به زلفگان چو کمندلبانْت سوده عقیق و رخانْت ساده پرند
Qasida 41دیر آمدن شاه برآورد ز من دودگر دیرتر آید برود جان و تنم زود
Qasida 59ای ماه خوش حدیث و نگار نکو کناربا شاخ زی من آر یکی نازه کو کنار
Qasida 77ز روزنامه شاهان چنین دهند خبرچنین کنند بزرگان چیره دست هنر
Qasida 81عشق دارد هر کسی را مستمند و خوار و زارخوار باد آنکس که دارد عشق و کار عشق خوار
Qasida 82گرد کافور است گوئی بیخته بر کوهسارتیغ پولاد است گوئی ریخته بر جویبار
Qasida 90هم مساعد یار دارم هم مساعد روزگاربخت با من سازگار و یار با من سازگار
Qasida 106گشت کوه و باغ در زیر گل بیجاده رنگساق و سم از گل چریدن کرد چون بیجاده رنگ
Qasida 114تا شمر چون درع داودی شد از باد شمالگشت چون تخت سلیمان گلبن از حسن و جمال
Qasida 121ایا درفش تو باز سپید و خصم تو بومنرفت زیر فلک چون تو خسرویرا بوم
Qasida 127اگر باران نباشد در بهارانسرشگ و آه من بس باد و باران
Qasida 132آنچه هست اندر دل من نیست کسرا در دل آناز جفا و جور این نامهربان سنگین دلان
Qasida 134آن کجا کاوس کرد او نیت جادوستانوان کجا محمود کرد او نیت هندوستان
Qasida 138ای سهی سرو روان از تو بهشت آئین چمنروی تو ماهست و گرد ماه از انجم انجمن
Qasida 142باد نوروزی همی بر گل بدرد پیرهنلاله را کرد ابر آزاری پر از لؤلؤ دهن
Qasida 144بت پیمان شکن دائم شکسته زلف چون پیمانرخش ایمان دلش از کفر زلفش کفر بر ایمان
Qasida 148به زلف غالیهرنگی به روی آینهگونز عشق هر دو مرا روی زرد و رای نگون
Qasida 150بهشت عدن شد گیتی ز فر ماه فروردینکنون می خوردن آئین دان و رامش کیش و شادی دین
Qasida 153تا بپوشید بلؤلؤی ثمین باغ سمناز گل سرخ بیاقوت بیاراست چمن
Qasida 154تا باد ماه آبان بگذشت در چمنشد زرد و پر ز گرد به اندر چمن چو من
Qasida 155چه دید تشرین گوئی ز نرگس و نسرینکه باغ و بستان بستد زهر دوان تشرین
Qasida 166گر نگار من دو زلف خویش بسپارد بمنمشگ سایم من بکیل و غالیه سایم بمن
Qasida 180هلا شادی کن و می خور که بستان شد بهشت آئینکه جز می خوردن و شادی نباشد در بهشت آئین
Qasida 181هوا همی بنکارد بحله روی چمنصبا همی بطرازد بدر شاخ سمن
Qasida 186فغان من همه زان زلف تابدار سیاهکه گاه پرده لاله است و گاه معجر ماه