Qatran Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
دوش آمد دست سوده و آسودهآسوده ز رنج و مشک بر مه سوده
Rubai 133ناگه ز درم در آمد آن سرو سهیپر غم دل من کرد ز هر غصه تهی
Rubai 143ای ترک به گنجه از کجا افتادیکاندر دل و جان من فکندی شادی
Rubai 147هرچند تو در کنار من بیشتریزی جان و دلم به دوستی پیشتری
Rubai 148بیجاده لب و یاسمن اندام منیشادی و نشاط و راحت و کام منی
Rubai 151ای آنکه به روی، قبلهٔ خوبانیدل را دل و تن را تن و جان را جانی
Qasida 6تا فزون شد مهر و بالا رفت مهر اندر هواعاشقان را بر بتان بفزود مهر اندر هوا؟
Qasida 13بنفشه زلفی و سیمین برو عقیقی لببروی مایه روز و بموی مایه شب
Qasida 15شده است بلبل داود و شاخ گل محرابفکنده فاخته بر رود و ساخته مضراب؟
Qasida 16فراز ماه بتا زلف مشگبوی متابمتاب زلف و دل ما بداغ مهر متاب
Qasida 17کنون که شد حضری بلبل و غراب غریببعید شد گل نار و گل بنفشه قریب
Qasida 18لاله داری شکفته بر مهتابمشگ داری گرفته بر مه تاب
Qasida 19ز پی آفت هر چیز پدید است سببسبب آفت من فرقت آن سیم غبب
Qasida 42زمانه روی زمین را چو رنگ دیبا کردطراز دیبا یاقوت کرد و مینا کرد
Qasida 43همی ستیزه برد زلف یار با شمشادشگفت نیست گر از وی همیشه باشم شاد
Qasida 55اگر ببرد ز بستان خزان نسیم بهاربساز بزم چو بستان ز زلف و روی نگار
Qasida 56اگر بتگر چنو داند نگاریدن یکی پیکرروا باشد اگر دعوی خلاقی کند بتگر
Qasida 70چون او بتی شمن نستاید بصد بهارچون او گلی چمن ننماید بصد بهار
Qasida 73چون عروسی جلوه گر شد باغ و ابرش جلوه گربر نگارش هر زمان رنگی بیفزاید دگر
Qasida 74چون کمانم چفته دارد عشق بالائی چو تیرمهر رخساری ز مهرم سوخته دارد چو تیر
Qasida 84گل شکفته نماند مگر بصورت حورخروش رعد نماند مگر بنفخه صور
Qasida 85که را پشتی کند گردون چه باشد پشتی لشگرچه باشد یاری لشگر که را دولت بود یاور
Qasida 94بهشتوار شد از نوبهار گیتی بازدر بهشت بر او کرد چرخ گوئی باز
Qasida 98نهاد روی بما دولت و سعادت بازز رنج و درد بدل دادمان سلامت و ناز
Qasida 99ای آفریدگار چو تو نافریده کسکار تو دانش و دهش و دین و داد بس
Qasida 100تا مهر بر فروخت ببرج حمل چراغپر شمع و پر چراغ شد از لاله باغ و راغ
Qasida 102دوشم شبی خجسته بد و مجلسی ظریفعیشی چو روح روشن و وقتی چو جان نظیف
Qasida 104با درنگ از درد دل در بوستان دی داد رنگزرد و پرچین شد چو روی دردمندان با درنگ
Qasida 117چه بود بهتر و نیکوتر از این هرگز حالداد پیدا شد و پنهان شد بیداد و محال
Qasida 119نگارینا تو از نوری و دیگر نیکوان از گلچو سنگ از گل شود پیدا چرا هستی تو سنگیندل؟