Qatran Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هر گه که ترا به طبع پاک انگارمبهتر ز جهان و جان پاکت دارم
Rubai 111یک بوسه بدادی به من ای بت افزونتا دل بردی ز من به دستان و فسون
Rubai 124آن چشم نگر به ناز و خواب آلودهوین چشم نگر به خون ناب آلوده
Rubai 136تا جامهٔ مدح تو بپوشید رهیبا چرخ ستمکاره بکوشید رهی
Rubai 142راز دل ازین و آن نهفتن تا کینقش طرب از هر سه ستردن تا کی
Qasida 9کنون دانم که با مردم بدل میلست گردون راکه بر تخت شهی بنشاند شاهنشاه فضلون را
Qasida 14دارد آن وشی رخ و وشی برو وشی سلبرادگاه غمزه چشم و زفت گاه بوسه لب
Qasida 47تا زمین را آسمان پر لؤلؤ عمان کندکوه و صحرا را صبا پر لاله نعمان کند
Qasida 48روی مرجانی ز چشمم دوست پنهانی کندتا سرشک چشم من چون روی مرجانی کند
Qasida 50آن پری نشگفت اگر از خوبرویان سر بودگر بنفشه پر گر و از سنبلش افسر بود
Qasida 62با ماه تو تا مشک شد برابرچون مشک بجوشم همی بر آذر
Qasida 64بتی سرو بالا و سرو سمنبرکه شمشاد دارد به برگ سمن بر
Qasida 78سرشک ابر آزاری زمین را کرد پرگوهرنسیم باد نیسانی هوا را کرد پرعنبر
Qasida 79شد ز فرّ ماه فروردین جهان فردوسوارباغها دیبا سلب شد شاخها مرجان نگار
Qasida 86مگر نگارگر چین شده است باد بهارکز او بنفش و نگار است بوستان چو بهار
Qasida 91همیشه بد بود اندوه و درد فرقت یاربتر بوقت گل و صبح روزگار بهار
Qasida 93از غم هجر طراز همه خوبان طراززرد و باریکم و لرزانم چون تار طراز
Qasida 97صبر من کوتاه گشت از عشق آنزلف درازکو گهی با گل بسیر است و گهی با مل براز
Qasida 101تا خزان آورد روی خویش سوی باغ و راغابر یک ساعت نجست از تعبیه کردن فراغ
Qasida 105کافور بار شد فلک و کوه سیمرنگوز کوه کرد روی سوی دشت غرم و رنگ
Qasida 107ابر درافشان بگردون بر همی بندد کللباد مشک افشان درختان را همی بندد حلل
Qasida 109ایا شهریاران پاکیزه دلز دست شما ابر و دریا خجل
Qasida 135ای ببالا بلای آزادانآرزوی دلی و رنج روان
Qasida 191ای آنکه تو بر ساعد اقبال سواریای آنکه تو بر مرکب فرهنگ سواری
Qasida 192ای ترا کرده خدا بر ملکان بار خدایشکر بادا که ترا داد بما باز خدای
Qasida 200خریدم به دل دلبری رایگانیکه هست او به جان و به دل رایگانی
Qasida 201دلا تا تو اندر هوان و هوائینه جفت زمینی نه جفت هوائی
Qasida 214بخد و قد تو ای شهره ترک کاشغریخجل شدند گل سرخ سرو غاتفری
Qit'a 1بتی بروی چو لاله شکفته بر دیباتنم اسیر بلا کرد و دل اسیر هوا
Qit'a 11ای آنکه چون تو زیر فلک شهریار نیستآمد بهار خرم و کس شاد خوار نیست