Qatran Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای دل صنمی برده قرار من و توآشفته چو زلف اوست کار من و تو
Rubai 125گر بنده بُدَم کنون شدم یِکرَهْ شاهمانده شود از پیاده بر یکره شاه
Rubai 129گر سوی هوا دلم همی جوید راهپیوند مرا سوی زمین آمد ماه
Rubai 134تا از بر من تو دوست دور افتادیجان و دل من دور فتاد از شادی
Rubai 144افکنده و کنده است آن شمع سرایافکنده کمند و کنده بدخواه ز جای
Qasida 10مرادی رسول آمد از نزد یاراکه نز یار یادآوری نزد یارا
Qasida 11نگار ناردانی لب بهار نارون بالامیان لاله نعمان نهفته لؤلؤ لالا
Qasida 20نسیم آب بماند ببوی عنبر نابسرشگ ابر بماند بلؤلؤ خوشاب
Qasida 26سرشک ابر به کردار لؤلؤ لالاستنسیم باد به کردار عنبر ساراست
Qasida 30ایا به تیغ و قلم رنج خصم و دشمن گنجتن عدوی ترا داده روزگار شکنج
Qasida 34ای خداوندی که یزدان خاصت از داد آفریدوز همه عیبی تن پاک تو آزاد آفرید
Qasida 37تا ز آمدن دوست بر من خبر آمدگوئی سرم از ناز به خورشید برآمد
Qasida 67بفرخ فال و خرم بخت و میمون روز و نیک اختربدارالملک باز آمد شه نیک اختر از لشگر
Qasida 68تا بیشتر زند به دلم عشق نیشترباشد مرا به مهر بتان میل بیشتر
Qasida 69تا سپاه گل هزیمت شد ز خیل ماه تیراز ترنج افروخت بستان چون سپهر از ماه تیر
Qasida 80شنبه شادی و اول مه آذرزخمه بر افکن بعود و عود بر آذر
Qasida 83گلستان شد چون بهار از فر ابر نوبهاربوستان آراسته چون لعبتان اندر بهار
Qasida 115تا عدیل دوست گشتم با طرب گشتم عدیلبر جهان و جان بدیل آرم بدو نارم بدیل
Qasida 118خیال شام فراق بتان بروز وصالمرا گداخته دارد ز غم بسان هلال
Qasida 122تا جهان از گل خرم شده چون باغ ارمآهو ایمن شده بر سبزه چو مرغان حرم
Qasida 158حور حریر سینه کام روان حورانچشمم چو بحر دارد دل جایگاه بحران
Qasida 162ز ابرو باد آزاری بشد آراسته بستانکنون داد از می و جانان ببستان اندرون بستان
Qasida 174منم غلام خداوند زلف غالیه گونکه هست چون دل من زلف او نوان و نگون
Qasida 177نشاط دل کن و از لعل یار پروردینکه لاله و گل پرورد باد فروردین
Qasida 178هر آنچه هست نهان از منجمان جهانز رای روشن شاه زمانه نیست نهان
Qasida 187آدینه و مهرگان و ماه نوبادند خجسته هر سه بر خسرو
Qasida 197بار خدایا بسی عذاب کشیدیانده و تیمار گونه گون بچشیدی
Qasida 207که را مهربانی نماید نگاریبخوشی گذارد همی روزگاری
Qasida 211نیازم ز گیتی به توست ای نیازیکه دل را امیدی و جان را نیازی
Qit'a 8سر و بالایی که دارد بر سر گل مشک نابآفت دلهاست و اندر دیدهام چون آفتاب