Qatran Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
با چشم و لبت شرنگ و شکّر بینمبا زلف و رخت عقیق و عنبر بینم
Rubai 99چون بیتو بُوَم جفتِ غم و درد بُوَمچون با تو بوم ز درد و غم فرد بوم
Rubai 104ما دل ز وفا و مهر تو برداریمبر آب نگارِ بیهده ننگاریم
Rubai 105تا همبر من نشستهای خاموشمچون یاد آرم فراق تو بخروشم
Rubai 107روی تو گل و بوی تو نسرین دارممن عشق و نبید خوردن آیین دارم
Rubai 114ای کام دل من و بلای حورانروی تو می و چشم تو از مخموران
Rubai 115بر چرخ جوانمرد شبیخون کردنچون خون علی بقصد صدخون کردن
Rubai 116در کار جهانیان گشاد است از تورنجت گنجست و جور داد است از تو
Rubai 139چندین سخن تلخ شنودن تا کیآزار بر آزار فزودن تا کی
Rubai 141صد بوسه بدادمش بزیر کف پایصد خواهش کردم که روی بر بنده نمای
Qasida 5تا خلد بباغ داد رونق راخوش گشت نوا مرغ مطوق را
Qasida 35به ابروان چو کمانی به زلفگان چو کمندلبانْت سوده عقیق و رخانْت ساده پرند
Qasida 41دیر آمدن شاه برآورد ز من دودگر دیرتر آید برود جان و تنم زود
Qasida 59ای ماه خوش حدیث و نگار نکو کناربا شاخ زی من آر یکی نازه کو کنار
Qasida 77ز روزنامه شاهان چنین دهند خبرچنین کنند بزرگان چیره دست هنر
Qasida 82گرد کافور است گوئی بیخته بر کوهسارتیغ پولاد است گوئی ریخته بر جویبار
Qasida 90هم مساعد یار دارم هم مساعد روزگاربخت با من سازگار و یار با من سازگار
Qasida 106گشت کوه و باغ در زیر گل بیجاده رنگساق و سم از گل چریدن کرد چون بیجاده رنگ
Qasida 121ایا درفش تو باز سپید و خصم تو بومنرفت زیر فلک چون تو خسرویرا بوم
Qasida 127اگر باران نباشد در بهارانسرشگ و آه من بس باد و باران
Qasida 134آن کجا کاوس کرد او نیت جادوستانوان کجا محمود کرد او نیت هندوستان
Qasida 138ای سهی سرو روان از تو بهشت آئین چمنروی تو ماهست و گرد ماه از انجم انجمن
Qasida 142باد نوروزی همی بر گل بدرد پیرهنلاله را کرد ابر آزاری پر از لؤلؤ دهن
Qasida 144بت پیمان شکن دائم شکسته زلف چون پیمانرخش ایمان دلش از کفر زلفش کفر بر ایمان
Qasida 148به زلف غالیهرنگی به روی آینهگونز عشق هر دو مرا روی زرد و رای نگون
Qasida 153تا بپوشید بلؤلؤی ثمین باغ سمناز گل سرخ بیاقوت بیاراست چمن
Qasida 155چه دید تشرین گوئی ز نرگس و نسرینکه باغ و بستان بستد زهر دوان تشرین
Qasida 166گر نگار من دو زلف خویش بسپارد بمنمشگ سایم من بکیل و غالیه سایم بمن
Qasida 180هلا شادی کن و می خور که بستان شد بهشت آئینکه جز می خوردن و شادی نباشد در بهشت آئین
Qasida 181هوا همی بنکارد بحله روی چمنصبا همی بطرازد بدر شاخ سمن