Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
پیش آن آیینه رو راه سخن داریم مابخت سبز طوطی شکرشکن داریم ما
Ghazal 275گرچه ما را نیست بر روی زمین ویرانهایخانه ها چون گنج در زیر زمین داریم ما
Ghazal 283آسمان را خانه زنبور می دانیم ماانجمش را دیده های شور می دانیم ما
Ghazal 295درنمی آید به چشم از لاغری مجنون مامحمل لیلی بود سرگشته در هامون ما
Ghazal 301ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرهاسر به صحرا داده چشم خوشت نخجیرها
Ghazal 303ای ره خوابیده را از نقش پایت بالهااز خرامت عالم آسوده را زلزالها
Ghazal 305پخته میگردند از سودای زلفش خامهااین ره باریک، رهرو را دهد اندامها
Ghazal 306ای در آتش از گل روی تو نعل لالههاماه رخسار ترا از حلقه خط هالهها
Ghazal 307سر نمیپیچند از تیغ اجل دیوانههاگوش بر آواز سیلابند این ویرانهها
Ghazal 309در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میاتا گلی دربار هست از گلستان بیرون میا
Ghazal 310مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجاکه بیم این جهانی، می شود یکسر امید آنجا
Ghazal 311به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجاکه اینجا هر که سستی کرد نتواند رسید آنجا
Ghazal 312مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجاکه نعل از ماه نو دارد در آتش آفتاب اینجا
Ghazal 314کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟که آتش زیر پا دارند دلها همچو عود اینجا
Ghazal 319دگر با نوخطی دارد دل من در میان سوداکه دارد در گره هر موی خطش یک جهان سودا
Ghazal 322که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟که می گفت از تنور خام این طوفان شود پیدا؟
Ghazal 328به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدامگر در پیرهن گردد تن آن سیمتن پیدا
Ghazal 334نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا راسفیدی جامه احرام باشد دیده ما را
Ghazal 338اگر غفلت نهان در سنگ خارا میکند ما راجوانمردست درد عشق، پیدا میکند ما را
Ghazal 340نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما رامگر از شعله آواز درگیرد قفس ما را
Ghazal 349اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا راغنی بی منت نیسان ز گوهر کرد دریا را
Ghazal 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت رابه چوب از آستان خویش می رانند دولت را
Ghazal 356ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود رامکن شیرازه صحبت، کمند وحدت خود را
Ghazal 357ندارد در خور من باده ای گردون میناییمگر از خون دل لبریز سازم ساغر خود را
Ghazal 361خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود راز رخسارش برافروزم چراغ دیده خود را
Ghazal 364به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود رانکردی گوش بر تعلیم ما تا باختی خود را
Ghazal 368زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر رابلندی حجت عجزست بازوی شناور را
Ghazal 382نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق رابود زخم نمایان، گر دهانی هست عاشق را
Ghazal 383نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق راکه باغ دلگشایی نیست غیر از یار عاشق را
Ghazal 386سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟که گلبانگ رحیل افسانه خواب است غافل را