Ghazal 274

پیش آن آیینه رو راه سخن داریم مابخت سبز طوطی شکرشکن داریم ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 275

گرچه ما را نیست بر روی زمین ویرانه‌ایخانه ها چون گنج در زیر زمین داریم ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 283

آسمان را خانه زنبور می دانیم ماانجمش را دیده های شور می دانیم ما

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 295

درنمی آید به چشم از لاغری مجنون مامحمل لیلی بود سرگشته در هامون ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 301

ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرهاسر به صحرا داده چشم خوشت نخجیرها

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 303

ای ره خوابیده را از نقش پایت بال‌هااز خرامت عالم آسوده را زلزال‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 305

پخته می‌گردند از سودای زلفش خام‌هااین ره باریک، رهرو را دهد اندام‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 306

ای در آتش از گل روی تو نعل لاله‌هاماه رخسار ترا از حلقه خط هاله‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 307

سر نمی‌پیچند از تیغ اجل دیوانه‌هاگوش بر آواز سیلابند این ویرانه‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 309

در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میاتا گلی دربار هست از گلستان بیرون میا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 310

مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجاکه بیم این جهانی، می شود یکسر امید آنجا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 311

به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجاکه اینجا هر که سستی کرد نتواند رسید آنجا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 312

مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجاکه نعل از ماه نو دارد در آتش آفتاب اینجا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 314

کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟که آتش زیر پا دارند دلها همچو عود اینجا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 319

دگر با نوخطی دارد دل من در میان سوداکه دارد در گره هر موی خطش یک جهان سودا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 322

که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟که می گفت از تنور خام این طوفان شود پیدا؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 328

به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدامگر در پیرهن گردد تن آن سیمتن پیدا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 334

نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا راسفیدی جامه احرام باشد دیده ما را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 338

اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما راجوانمردست درد عشق، پیدا می‌کند ما را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 340

نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما رامگر از شعله آواز درگیرد قفس ما را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 349

اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا راغنی بی منت نیسان ز گوهر کرد دریا را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 351

بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت رابه چوب از آستان خویش می رانند دولت را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 356

ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود رامکن شیرازه صحبت، کمند وحدت خود را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 357

ندارد در خور من باده ای گردون میناییمگر از خون دل لبریز سازم ساغر خود را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 361

خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود راز رخسارش برافروزم چراغ دیده خود را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 364

به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود رانکردی گوش بر تعلیم ما تا باختی خود را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 368

زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر رابلندی حجت عجزست بازوی شناور را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 382

نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق رابود زخم نمایان، گر دهانی هست عاشق را

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 383

نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق راکه باغ دلگشایی نیست غیر از یار عاشق را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 386

سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟که گلبانگ رحیل افسانه خواب است غافل را

Saib TabriziGhazal2 min