خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود راز رخسارش برافروزم چراغ دیده خود را

چرا ممنون شوم از گلشن آرا من که می دانمبه از صد دسته گل، دامن برچیده خود را

به دامان صدف بار دگر افکندم از ساحلز قحط قدردانان گوهر سنجیده خود را

سرآمد چون جرس هر چند در فریاد عمر مننشد بیدار سازم طالع خوابیده خود را

ز آب زندگی ریگ روان سیری نمی داردز می سیراب چون سازم دل غم دیده خود را

صدف از ابر نیسان می کند بیجا گهر پنهاننگیرد پس کریم از سایلان بخشیده خود را

نیندازد به هر آلوده دامن عشق او سایهبه خاصان می دهد شه، جامه پوشیده خود را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. همان شایسته رخسار او صائب نمی دانماگر در چشمه خورشید شویم دیده خود را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love