Ghazal 2978

چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیردتذرو رنگ از رخسار گل پرواز می گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2983

به ابرام آن که از دنیاپرستان کام می گیردزریگ از چربدستی روغن بادام می گیرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2988

فسون صبر در دل‌های پرخون در نمی‌گیردچو دریا بیکران افتد به خود لنگر نمی‌گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2990

دل آزاده را هرگز غم عالم نمی‌گیردمسیحا را کمند رشتهٔ مریم نمی‌گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2992

چه دارد عالم فانی که استغنا توانم زد؟چه در دست است دنیا را که پشت پا توانم زد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2996

شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازدتبسم شور محشر در نمکدان تو اندازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3004

چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگشکه بویش فتنه خوابیده را بیدار می سازد

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 3009

دل خام مرا رخسار آتشناک می‌سازدکه عود خام را آتش ز هستی پاک می‌سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3015

خمار باده مهر دوستان را کینه می سازدکدورت صبح شنبه را شب آدینه می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3016

سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی‌سازدشراب تند ما با شیشه و ساغر نمی‌سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3022

مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه می لرزدکه شمع از بال و پر افشانی پروانه می لرزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3024

سرشک گرم در چشم تر من خواب می سوزدبه آب خود چراغ گوهر شب تاب می سوزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3026

خمار می مرا در گوشه میخانه می‌سوزدشراب من چو داغ لاله در پیمانه می‌سوزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3027

کدامین روز بر حالم دل خارا نمی سوزد؟ز اشک آتشینم دامن صحرا نمی سوزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3028

مرا صد آه یکبار از دل صد چاک می خیزدبه قدر شق سیاهی از زبان خامه می ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3030

ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟سپند از آتش ما تنگدستان بینوا خیزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3032

به مستی آه خون آلود از دل بیشتر خیزدکه خونبارست هر ابری که از دامان تر خیزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3039

نشد از دل غبار از شیشه و پیمانه برخیزدمگر ابری زبحر گریه مستانه برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3050

سیاهی از دل چون گلخن ما برنمی خیزدچو داغ لاله دود از روزن ما برنمی خیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3052

به کشت خشمگینان آتش از ابر بلا ریزدبه قدر تلخرویی زهر از تیغ قضا ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3053

ترا از ساده لوحی هر که گل در پیرهن ریزدخس و خاشاک در جیب و گریبان سمن ریزد

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 3055

به مستی بی‌طلب بوس از دهان یار می‌ریزدثمر چون پخته گردد خود‌بخود از بار می‌ریزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3057

کجا خون مرا آن ساقی طناز می ریزد؟که خون شیشه در ساغر به چندین ناز می ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3070

که با قد دو تا از مرگ غافل می تواند شد؟که ایمن زیر این دیوار مایل می تواند شد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3074

نصیب از نعمت بسیار دیگرگون نخواهد شدزدریا قطره ای آب گهر افزون نخواهد شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3077

نگار نوخطی رام نگاه صید بندم شدعجب آهوی مشکینی گرفتار کمندم شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3083

اگر از خال لب مهر دهان من نخواهی شدحریف شکوه آتش زبان من نخواهی شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3087

به مقدار تمنا داغ در دل جلوه گر باشدبه قدر خار و خس در آتش سوزان شرر باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3098

کیم من تا سلیمان میهمان خوان من باشد؟دل خود می خورد موری اگر مهمان من باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3099

در آغاز محبت خاطر عاشق غمین باشدکه تا در جوش باشد دردمی بالانشین باشد

Saib TabriziGhazal1 min