Ghazal 4317

تا بوسه ای به من ز لب دلستان رسیدجانم به لب رسید ولب من به جان رسید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4321

صبح شکوفه از افق شاخ سر کشیدجوش بهار رشته ز عقد گهر کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4322

با عشق انتقام توان ز آسمان کشیدنتوان به زور بازوی عقل این کمان کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4327

هر پرده که از چهره مقصود برافتادشد برق جهانسوز ومرا در جگر افتاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4336

آن کس که تمنای بَر و دوش تو داردگر خاک شود دست در آغوش تو دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4343

آزاده ما برگ سفر هیچ نداردجز دامن خالی به کمر هیچ ندارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4344

از تفرقه پروا دل آزاد ندارداز سنگ خطر بیضه فولاد ندارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4345

تر دامنیم آه غم آلود ندارداین چوب تر ازبی ثمری دود ندارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4347

جویای تو با کعبه گل کار نداردآیینه ما روی به دیوار ندارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4361

نتوان به فلک شکوه ز بیداد قضا برداز شیشه ما دهشت این سنگ صدا برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4368

خط از لب لعل گهرافشان تو گل کردیا خضر ز سرچشمه حیوان تو گل کرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4369

رخسار جهانسوز تو بی پا و سرم کردنظاره زلف تو پریشان نظرم کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4382

گل مرتبه عارض جانانه نگیردجای لب ساقی لب پیمانه نگیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4383

سرگرم تو با کشمکش دار نسازداین نقطه سرگشته به پرگارنسازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4387

تیغ تو می وساقی وپیمانه من شدهر زخم نمایان در میخانه من شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4395

شرمی که بود ساخته مطلوب نباشدشهباز نظر دوخته محجوب نباشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4396

با کعبه پرستار ترا کار نباشدآیینه ما روی به دیوار نباشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4397

تا چنددلت برمن مهجور نبخشدتا کی نگهت برنگه دور نبخشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4400

آن آفت جان بر سر انصاف نیامدآن تلخ زبان بر سر انصاف نیامد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4404

جمعی که دراندیشه آن چشم خمارنددر پرده دل شب همه شب باده گسارند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4409

حکم است که کار شب آدینه بسازندکار خرد از باده دیرینه بسازند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4410

از دشت به حی مردم دیوانه نسازندبا گور بسازند وبه کاشانه نسازند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4411

از دست رود خامه چو نام تو نویسندپرواز کند دل چو پیام تو نویسند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4416

آنها که نظرباز به نو خط پسرانندبی چشم بداز جمله بالغ نظرانند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4427

خطی که ازان چهره روشن بدر آیدآهی است که سینه خورشید برآید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4430

تدبیر محال است به تقدیر برآیدرو به چه خیال است که با شیر برآید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4440

هویی که مرا از دل دیوانه برآیددودی است که از خرمن پروانه برآید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4445

یک شعله شوخ است که دیدار نمایدگاه از شجر طور وگه از دار نماید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4446

غفلت چه اثر در دل هشیارنمایدافسانه چه با دولت بیدار نماید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4451

فارغ بود از افسر زرین سر خورشیدکز شعشعه خویش بود افسر خورشید

Saib TabriziGhazal1 min