Ghazal 2376

آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرداز دهان موج بیتابانه صد خمیازه کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2397

چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خوردعشق را سر رشته تدبیر بر هم می خورد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2399

این جواب آن غزل صائب که راقم گفته استتیغ دایم آب در جو دارد و خون می خورد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2477

ساده لوحانی که درد خود به درمان داده انددامن یوسف زدست از مکر اخوان داده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2479

حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده‌اندچشمه آیینه را خس‌پوش جوهر کرده‌اند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2518

عشق خوش سودا کف بی مغز را عنبر کندآه را ریحان، سرشک تلخ را گوهر کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2521

جلوه ای سرکن که خون از چشم بلبل سر کنداشک شبنم بی حجاب از دیده گل سر کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2600

رهنوردانی که چون خورشید تنها می رونداز زمین پست بر اوج ثریا می روند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2605

کی به ارباب تجرد مال دنیا می دهند؟آب از سرچشمه سوزن به عیسی می دهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2614

ای خط بیرحم ازان عارض دمیدن زود بودآن گل نشکفته را نادیده چیدن زود بود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2640

حسرت اوقات غفلت چون زدل بیرون رود؟داغ فرزندست فوت وقت، از دل چون رود؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2674

حسن چو بی پرده شد دلها به خون غلطان شودخاک اطلس پوش گردد تیغ چون عریان شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2686

هرکه می‌گردد ز اهل ذکر، دانا می‌شودخاک چون تسبیح شد بینا و گویا می‌شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2710

عاقبت کار نظربازان به سامان می شودگرد مجنون سرمه چشم غزالان می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2743

صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهدصبحدم بر صدق این معنی گواهی می دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2792

مبادا بر سر من سایه بال هما افتدکز این ابر سیه آیینه دل از صفا افتد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2800

مبادا کافر از طاق دل پیر مغان افتد!که رزق خاک گردد تیر چون دور از کمان افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2881

بجز چشمش که چشم از دیدن من از حیا بنددکدامین آشنا دیدی که در بر آشنا بندد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2895

سر منصور بار آن تیغ بی‌زنهار می‌آردنهالی را که خون آبش بود سربار می‌آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2938

چسان مژگان خونین گریهٔ ما را نگه دارد؟کجا مرجان به زور پنجه دریا را نگه دارد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2994

به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازدزگرداب خطر خود را به مهد راحت اندازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3044

زسوز دل مرا از چشم گریان دود می خیزدازین دریا به جای ابر نیسان دود می خیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3164

زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماندز آهو نافه، گفتار از سخن پرداز می ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3186

کجا از هر مقلد کار ارباب بیان آید؟نیاید از ده انگشت آنچه تنها از زبان آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3238

زدل زنگ کدورت چشم خونپالا نمی شویدکه سبزی را می گلرنگ از مینا نمی شوید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3244

آن که از عمر سبکسیر وفا می طلبدلنگر از سیل و اقامت ز هوا می طلبد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3251

یوسفی نیست دل خوش که هویدا گرددعافیت گمشده ای نیست که پیدا گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3308

در خور مزد فلک کار به آدم داردخوردن نعمت عالم غم عالم دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3333

جان کس از دیدن آن سیب زنخدان نبرداین ترنجی است که بر هر که خورد جان نبرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3334

از سری جوی سعادت که ز دولت گذردتن به خواری دهد از افسر عزت گذرد

Saib TabriziGhazal2 min