Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله رادل چو نی سوراخ گردد دیدهبان ناله را
Ghazal 222می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه راشمع می گردد در اینجا گرد سر پروانه را
Ghazal 226بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه راشعله ور سازد خس و خاشاک، آتشخانه را
Ghazal 228شمع چندانی که سوزد بال و پر پروانه رابی قراری می دهد بال دگر پروانه را
Ghazal 230از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه راسنگ طفلان می شود سنگ نشان دیوانه را
Ghazal 231آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه رامی شود روشن ز خاکستر سواد آیینه را
Ghazal 233هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه رانیست صدر و آستانی خانه آیینه را
Ghazal 244از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ماکوه را برداشت از جا، ناله و فریاد ما
Ghazal 246در گذر ای آسمان از وادی آزار ماشیشه خود را مزن بر سنگ بی زنهار ما
Ghazal 264نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ماپرده بر چشم بد ایام می بندیم ما
Ghazal 274پیش آن آیینه رو راه سخن داریم مابخت سبز طوطی شکرشکن داریم ما
Ghazal 275گرچه ما را نیست بر روی زمین ویرانهایخانه ها چون گنج در زیر زمین داریم ما
Ghazal 283آسمان را خانه زنبور می دانیم ماانجمش را دیده های شور می دانیم ما
Ghazal 295درنمی آید به چشم از لاغری مجنون مامحمل لیلی بود سرگشته در هامون ما
Ghazal 301ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرهاسر به صحرا داده چشم خوشت نخجیرها
Ghazal 303ای ره خوابیده را از نقش پایت بالهااز خرامت عالم آسوده را زلزالها
Ghazal 305پخته میگردند از سودای زلفش خامهااین ره باریک، رهرو را دهد اندامها
Ghazal 306ای در آتش از گل روی تو نعل لالههاماه رخسار ترا از حلقه خط هالهها
Ghazal 307سر نمیپیچند از تیغ اجل دیوانههاگوش بر آواز سیلابند این ویرانهها
Ghazal 309در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میاتا گلی دربار هست از گلستان بیرون میا
Ghazal 310مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجاکه بیم این جهانی، می شود یکسر امید آنجا
Ghazal 311به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجاکه اینجا هر که سستی کرد نتواند رسید آنجا
Ghazal 312مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجاکه نعل از ماه نو دارد در آتش آفتاب اینجا
Ghazal 314کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟که آتش زیر پا دارند دلها همچو عود اینجا
Ghazal 319دگر با نوخطی دارد دل من در میان سوداکه دارد در گره هر موی خطش یک جهان سودا
Ghazal 322که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟که می گفت از تنور خام این طوفان شود پیدا؟
Ghazal 328به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدامگر در پیرهن گردد تن آن سیمتن پیدا
Ghazal 334نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا راسفیدی جامه احرام باشد دیده ما را
Ghazal 338اگر غفلت نهان در سنگ خارا میکند ما راجوانمردست درد عشق، پیدا میکند ما را
Ghazal 340نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما رامگر از شعله آواز درگیرد قفس ما را