Ghazal 488

دست شستن ز بقا آب حیات است تراخط کشیدن به جهان خط نجات است ترا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 490

خون ما گر سبب چهره آل است ترادر قدح ریز که چون شیر حلال است ترا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 498

نمک خال بود داغ تمنای تراشور لیلی است سیه خانه سودای ترا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 508

تا به حدی است لطافت رخ پرتابش راکه عرق داغ کند لاله سیرابش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 517

نوخطی سلسله جنبان جنون است مراسبزه نیمرسی تشنه خون است مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 519

گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرااشک گلرنگ بود گر گهری هست مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 529

نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرایا ز فانوس، قباپوش توان کرد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 533

برسانید به خاک قدم یار مراکه رسانید به جان این دل بیمار مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 534

از گلستان نشود غنچه دل باز مراپنجه سرو بود چنگل شهباز مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 546

نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون راسنگ اطفال شود کوه و کمر مجنون را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 550

گر به گلزار بری آن رخ افروخته راگل به بلبل نگذارد جگرسوخته را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 551

گریه بسیار بود نو به وجود آمده راخاک زندان بود از چرخ فرود آمده را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 556

لب میگون تو خمار کند تقوی راچشم بیمار تو آرد به زمین عیسی را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 557

گریه از دل نبرد کلفت روحانی راعرق شرم نشوید خط پیشانی را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 564

هست چون تاک پر از باده رگ و ریشه ماپیش خم گردن خود کج نکند شیشه ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 568

گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ماسبزی بخت شود زنگ بر آیینه ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 575

به مجلسی که کشی از نقاب بند آنجاستاره سوخته ای نیست جز سپند آنجا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 597

خمار می نکند زرد ارغوان تراخزان نسیم بهارست گلستان ترا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 600

ز درد و داغ چه پرواست دردپرور را؟که آب زندگی آتش بود سمندر را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 601

شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش راکه سوختن نبود اشتهای آتش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 602

ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟نسیم، بال و پر سرکشی است آتش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 608

به خنده ای بنواز این دل خراب مرابه شور حشر نمکسود کن کباب مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 618

زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرالب خموش به دارالامان رساند مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 622

ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟بریده ام ز جهان، با ثمر چه کار مرا؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 623

نمی توان ز سخن ساختن خموش مراکه چون صدف ز دهان است رزق گوش مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 628

نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مراکه پیچ و تاب به زنجیرها کشیده مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 644

بس است تیغ تغافل من بلاجو رامکن به خون من آلوده تیغ ابرو را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 647

رساند ابر به جایی گهرفشانی راکه برد کوه غم از سینه ها گرانی را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 651

ازان دو سلسله عنبرین گره بگشاز کار شهپر روح الامین گره بگشا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 658

ز عمر باج ستاند می دو ساله مابه آفتاب شبیخون زند پیاله ما

Saib TabriziGhazal1 min