Ghazal 1249

در حقیقت پرتو منت کم از سیلاب نیستکلبه تاریک ما را حاجت مهتاب نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1251

عالم اسباب غیر از پرده های خواب نیستدیده بیدار دل بر عالم اسباب نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1264

رحمت ایزد نصیب مردم هشیار نیستپیش ارباب کرم جرمی چو استغفار نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1275

روی سخت کوه را پروایی از شمشیر نیستدر گرانجان تبت وارونه را تأثیر نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1278

گرچه طبعم کم ز خورشید جهان افروز نیستدر نظرها اعتبارم چون چراغ روز نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1288

آسمان سفله بی برگ و نوایی بیش نیستآفتاب روشنش شبنم گدایی بیش نیست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1290

در سر مشکل پسندان نشأه انصاف نیستورنه در تعمیر دلها، درد کم از صاف نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1292

در نگارستان تهمت دامن گل پاک نیستگر همه پیراهن یوسف بود، بی چاک نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1295

باده بی درد در میخانه افلاک نیستدانه بی دام در وحشت سرای خاک نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1301

یک حباب قلزم توحید بی اکلیل ستهیچ موجی بی صدای شهپر جبریل نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1303

آفت دولت به ابنای زمان معلوم نیستلقمه چون افتاد فربه استخوان معلوم نیست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1340

هرکه از عالم مجرد شد غم عالم نداشتمالک دینار شد هر کس که یک درهم نداشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1345

دست ما چون سرو هرگز بخت دامانی نداشتهرگز این بی حاصل از ایام، سامانی نداشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1365

هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافتچون کلیم از لن‌ترانی لذتِ دیدار یافت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1369

تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفتتا شدم از کار واقف، وقت کار از دست رفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1374

بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفتبرگ عیش پنج روزم را به دامان کرد و رفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1379

سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفتطوطی خوش حرف از آیینه میدان را گرفت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1385

مردم هموار را از خاک برباید گرفترشت های بی گره را در گهر باید گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1394

تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفتآسمان آیینه خورشید را در گل گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1402

دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفتکاش این شمع پریشان را کسی سر می گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1407

غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارتنماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1412

ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاستمهره برچیده شد و بازی طفلانه بجاست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1418

خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاسترگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1419

از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کمدر ته زنگ ز شمشیر تو جوهر پیداست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1423

شور در دل فکند لعل خموشی که تراستخواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1424

در کمین این فلک سخت کمانی که تراستعاقبت گرد برآرد ز نشانی که تراست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1431

قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1435

لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1436

آن که از بال هما افسر دولت می خواستکاش از سایه دیوار قناعت می خواست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1440

عشق بیتابی ذرات جهان را سبب استزردی چهره خورشید ز درد طلب است

Saib TabriziGhazal1 min