Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در حقیقت پرتو منت کم از سیلاب نیستکلبه تاریک ما را حاجت مهتاب نیست
Ghazal 1251عالم اسباب غیر از پرده های خواب نیستدیده بیدار دل بر عالم اسباب نیست
Ghazal 1264رحمت ایزد نصیب مردم هشیار نیستپیش ارباب کرم جرمی چو استغفار نیست
Ghazal 1275روی سخت کوه را پروایی از شمشیر نیستدر گرانجان تبت وارونه را تأثیر نیست
Ghazal 1278گرچه طبعم کم ز خورشید جهان افروز نیستدر نظرها اعتبارم چون چراغ روز نیست
Ghazal 1288آسمان سفله بی برگ و نوایی بیش نیستآفتاب روشنش شبنم گدایی بیش نیست
Ghazal 1290در سر مشکل پسندان نشأه انصاف نیستورنه در تعمیر دلها، درد کم از صاف نیست
Ghazal 1292در نگارستان تهمت دامن گل پاک نیستگر همه پیراهن یوسف بود، بی چاک نیست
Ghazal 1295باده بی درد در میخانه افلاک نیستدانه بی دام در وحشت سرای خاک نیست
Ghazal 1301یک حباب قلزم توحید بی اکلیل ستهیچ موجی بی صدای شهپر جبریل نیست
Ghazal 1303آفت دولت به ابنای زمان معلوم نیستلقمه چون افتاد فربه استخوان معلوم نیست
Ghazal 1340هرکه از عالم مجرد شد غم عالم نداشتمالک دینار شد هر کس که یک درهم نداشت
Ghazal 1345دست ما چون سرو هرگز بخت دامانی نداشتهرگز این بی حاصل از ایام، سامانی نداشت
Ghazal 1365هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافتچون کلیم از لنترانی لذتِ دیدار یافت
Ghazal 1369تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفتتا شدم از کار واقف، وقت کار از دست رفت
Ghazal 1374بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفتبرگ عیش پنج روزم را به دامان کرد و رفت
Ghazal 1379سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفتطوطی خوش حرف از آیینه میدان را گرفت
Ghazal 1385مردم هموار را از خاک برباید گرفترشت های بی گره را در گهر باید گرفت
Ghazal 1394تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفتآسمان آیینه خورشید را در گل گرفت
Ghazal 1402دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفتکاش این شمع پریشان را کسی سر می گرفت
Ghazal 1407غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارتنماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت
Ghazal 1412ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاستمهره برچیده شد و بازی طفلانه بجاست
Ghazal 1418خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاسترگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست
Ghazal 1419از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کمدر ته زنگ ز شمشیر تو جوهر پیداست
Ghazal 1423شور در دل فکند لعل خموشی که تراستخواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست
Ghazal 1424در کمین این فلک سخت کمانی که تراستعاقبت گرد برآرد ز نشانی که تراست
Ghazal 1431قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست
Ghazal 1435لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست
Ghazal 1436آن که از بال هما افسر دولت می خواستکاش از سایه دیوار قناعت می خواست
Ghazal 1440عشق بیتابی ذرات جهان را سبب استزردی چهره خورشید ز درد طلب است