Ghazal 1107

هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته استمی زند جوش بهاران غنچه تا سر بسته است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1116

عالمی را از عمارت پای در گل رفته استوسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1121

خاکساری در بلندی ها رسا افتاده استآسمان این پشته را در زیر پا افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1129

تاب در ناف غزالان ختن افتاده استزان گره کز زلف او در کار من افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1144

کاو کاو منکران می آرد از چشمش برونعیسی آن شیری که از پستان مریم خورده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1148

بر من از پیری سرای عاریت زندان شده استزندگی دشوار و ترک زندگی آسان شده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1150

از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده استدامن صحرا ز یک دیوانه پر مجنون شده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1162

از کواکب آسمان روی حجاب آلوده استاز شفق آفاق لبهای شراب آلوده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1163

دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده استشهد این مکار با چندین شرنگ آلوده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1164

من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده استرنگ آن سیب زنخدان اندکی گردیده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1171

چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده استنامه وا کرده است اما گفتگو پیچیده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1177

بحث با جاهل ، نه کارِ مردمِ فرزانه استهر که با اطفال می گردد طرف دیوانه است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1182

شمع را بالین پر، بال و پر پروانه استبستر آسودگی خاکستر پروانه است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1185

بی غبار خط نگاهم توتیا گم کرده ای استدر ته ابر سیه ماه جلا گم کرده ای است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1186

بی اجابت آه مرغ آشیان گم کرده ای استناله بی فریادرس تیر نشان گم کرده ای است

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 1189

با رخ خندان او گل چهره نگشوده ای استبرق با جولان شوخش پای خواب آلوده ای است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1199

چشمم از خواب پریشان، چشمه پر سنبلی استاز دل صد پاره هر مژگان من شاخ گلی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1203

تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی استتا نگردیده است صاحب تخم ریحان چیدنی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1205

مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی استچون صدف زین گوهر شهوار آغوشم تهی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1207

دل به نور شمع نتوان در گذار باد بستساده لوح آن کس که دل بر عمر بی بنیاد بست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1214

بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بستدفتر گل را خس و خاشاک ما شیرازه بست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1216

تا فشاندم دست بر دنیا جهان آمد به دستاز سبکدستی مرا رطل گران آمد به دست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1218

جای خود وا می کنند اهل صفا بر روی دستدارد از روشندلی آیینه جا بر روی دست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1222

وقت آن کس خوش که با مینای می خرم نشستتا میسر بود در بزم جهان بی غم نشست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1230

چون شود فربه، نماند روح پنهان زیر پوستمی درد، چون مغز کامل شد، گریبان زیر پوست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1231

ذره تا خورشید دارد چشم بر انعام دوستتا که را از خاک بردارد دل خودکام دوست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1236

جز پریشان خاطری در عالم ایجاد چیست؟غیر مشتی خاروخس در خانه صیاد چیست؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1238

جان عاشق قدر داغ و درد می‌داند که چیستسکه کامل عیاران مرد می‌داند که چیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1242

حسن قدر دیده تر را چه می داند که چیستطفل آب و رنگ گوهر را چه می داند که چیست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1245

عارض او در نقاب از دیده گستاخ کیست؟زیر ابر این آفتاب از دیده گستاخ کیست؟

Saib TabriziGhazal1 min