Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
به ظاهر گر دریغ از نامرادان روی خود داریروانشان تازه از مد رسای بوی خودداری
Ghazal 6752گر اندک نیکیی از دستت آید در نظر داریبت خود می کنی سنگی اگر از راه برداری
Ghazal 6754مکن با تلخکامان رو ترش تا شکری داریکه همچون مور خط در چاشنی غارتگری داری
Ghazal 6755زمین از دامن تر عالم آب است پنداریز غفلت آسمان ها پرده خواب است پنداری
Ghazal 6757ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداریسر هر موی بر تن نیش خونخوارست پنداری
Ghazal 6765گره در سینه هر کس که باشد گوهر رازیبود هر تاری از پیراهن او خار ناسازی
Ghazal 6768چه در طول امل از حرص بی باکانه آویزی؟به این زلف پریشان هر نفس چون شانه آویزی
Ghazal 6778کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانیکه از هر خنده بر دل می رسد زخم نمایانی
Ghazal 6785چرا هرگز به سر وقت من بیدل نمی آیی؟چنین کز دیده غافل می روی غافل نمی آیی
Ghazal 6791که غیر از سنگ طفلان می کند دیوانه آرایی؟که غیر از گنج گوهر می کند ویرانه آرایی؟
Ghazal 6792به توحید خدا همچون الف گویاست تنهاییدویی در پله شرک است و بی همتاست تنهایی
Ghazal 6793ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجوییچو داغ لاله دایم در نظر دارم پریرویی
Ghazal 6797روی دل با همه کس در همه جا داشته ایدر ته پرده نیرنگ چها داشته ای
Ghazal 6806چه ثمر میدهد آن دل که نه آبش کردی؟به کجا میرسد آن پا که به خوابش کردی؟
Ghazal 6807نیست چون صبح ترا جز نفس معدودیچه کنی چون دل شب تیره اش از هر دودی؟
Ghazal 6809اگر از موج خطر چشم به ساحل داریدر دل بحر همان آینه در گل داری
Ghazal 6811رخصت بوسه اگر از لب جامی داریتلخ منشین که عجب عیش مدامی داری
Ghazal 6812هر کس از اهل نظر را به بیانی داریچشم بد دور که خوش تیغ زبانی داری
Ghazal 6824چند در فکر سرا و غم منزل باشی؟گذرد قافله عمر و تو غافل باشی
Ghazal 6832از سر صدق اگر سینه خود چاک کنیفیض صبح از نفس پاک خود ادراک کنی
Ghazal 6843عیش فرش است در آن محفل روح افزاییکه فتد شیشه می جایی و ساقی جایی
Ghazal 6845بهار گشت ز خود عارفانه بیرون آیاگر ز خود نتوانی ز خانه بیرون آی
Ghazal 6848ز خط سیه رخ چون لاله زار خود کردیستم به روز من و روزگار خود کردی
Ghazal 6849اگر مقید کسب هوا نمی گردیحباب وار ز دریا جدا نمی گردی
Ghazal 6852اگر سرای جهان در خور سزا بودیز خوان رزق شکر روزی هما بودی
Ghazal 6858درین حدیقه پر میوه تا جگر نخوریز نخل زندگی خویشتن ثمر نخوری
Ghazal 6861اگر به جسم درین تیره خاکدان باشیتلاش کن که به دل فارغ از جهان باشی
Ghazal 6867قدم برون مگذار از سرای درویشیکه مار گنج بود بوریای درویشی
Ghazal 6875مکش چو تنگدلان آه از پریشانیکه دل ز حق شود آگاه از پریشانی
Ghazal 6876ز من مدار توقع سخن از انجمنیکه نیست باعث گفتار چشم خوش سخنی