Ghazal 6361

چرخ مقوس است ترا خانه کمانبگذر چو تیر راست ز کاشانه کمان

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6365

خامی بود سر از پی دنیا گذاشتنکاین صید رام می شود از وا گذاشتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6376

ساقی دمید صبح، علاج خمار کنخورشید را ز پرده شب آشکار کن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6379

عمر عزیز را به می ناب صرف کناین آب را به لاله سیراب صرف کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6387

در بیخودی گذشت زمان شباب منشد پرده دار دولت بیدار خواب من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6395

چون تخم سوخته است ز سودا دماغ منکز ابر نوبهار شود تازه داغ من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6398

از دستبرد ناله آتش زبان منچون جوی شیر، آب شده است استخوان من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6400

در روز حشر سایه کوه گناه منگردید از آفتاب قیامت پناه من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6406

هر شبنمی است دیده بینا درین چمنزنهار ناشمرده منه پا درین چمن

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 6411

در انتهای کار خود از ابتدا ببینزان پیشتر که خاک شوی زیر پا ببین

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6420

از ریگ توان روغن بادام گرفتننتوان ز خسیسان جهان کام گرفتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6437

ای قامت بلندت معراج آفریدنیک شیوه خرامت در پیش پا ندیدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6445

لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب اومی شود نرگس به هر رنگی که باشد آب او

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6455

زهر آب زندگانی می شود در جام اونیست فرقی در میان بوسه و دشنام او

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6465

صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش توجوش غیرت می‌زند خون بهار از جوش تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6467

از پریشانی نیندیشد گدای زلف توعمر جاویدان بود کمتر سخای زلف تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6486

خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شوبر جنون زن کامیاب از عشرت طفلانه شو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6497

چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار توجواهر سرمه بینش شود خط غبار تو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6499

بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تونگار این گلستان را بهاری نیست غیر از تو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6500

زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تودو عالم یک گریبان چاک از سودای عشق تو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6506

برخوری زان لب میگون که ز اندیشه اومست شد عالم و مهرست همان شیشه او

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6508

نه خط است این که دمید از لب جان پرور توکه به دل بردن ما بست کمر شکر تو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6514

بیا که سوخت مرا هجر بی مروت توکباب کرد مرا درد و داغ فرقت تو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6516

ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از توالف به سینه کشد بال جبرئیل از تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6517

رسید خانه زین عاقبت به کام از توهلال یکشبه اش شد مه تمام از تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6519

ز گل فزود مرا خارخار خنده توکه نیست خنده گل در شمار خنده تو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6532

از گِرد خط گرفته، مباد آفتاب توچندان که خاک اوست روان باد آب تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6566

یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار دهچشم بینا، جان آگاه و دل بیدار ده

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6571

در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایدهچون گل از جمعیت خود سوختم بی فایده

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6574

در دل من رشته آمال می گردد گرهزلف در این تنگنا چون خال می گردد گره

Saib TabriziGhazal2 min