Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
به که بردیده گستاخ تمنا فکنمپرده ای کز رخ آن آینه سیما فکنم
Ghazal 5660چه ضرورست که آلوده تعمیر شوم؟در ره سیل چه افتاده زمین گیر شوم؟
Ghazal 5678هر چه احسان تو داده است به ما آن داریمما چه داریم ز خود تا ز تو پنهان داریم
Ghazal 5679گرچه پیریم تمنای جوانی داریمنوبهاری به ته برگ خزانی داریم
Ghazal 5681خیز جان در ره صاحب نفسی افشانیممگر از سینه غبار هوسی افشانیم
Ghazal 5696چه غوطه ها که درین بحر پر خطر زده امکه سر چو رشته برون از دل گهر زده ام
Ghazal 5707ز فکر پوچ درین شوره زار بی حاصلعنان گسسته تر از موجه سیراب شدم
Ghazal 5709اگر دو روز درین تیره خاکدان ماندمگمان مبر که ز پرواز لامکان ماندم
Ghazal 5715به حرف و صوف ز لب مهر از چه بردارمکه پیش تیغ حوادث همین سپر دارم
Ghazal 5730اگر چه در چمن روزگار خار و خسمچو لاله داغ بود گل ز گرمی نفسم
Ghazal 5731ز خال گوشه ابروی یار می ترسمازین ستاره دنباله دار می ترسم
Ghazal 5734ز بوی باده گلرنگ می پرد رنگمز برق شیشه می آب می شود سنگم
Ghazal 5739بس است روی دلی مشت استخوان مراز چشم شیر فتد برق در نیستانم
Ghazal 5742منم که مصرف نقد نگاه می دانمبه روی خوب ندیدن گناه می دانم
Ghazal 5745به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنمتمام چشم ز شوق فنای خویشتنم
Ghazal 5756اثر ز غنچه درین گلستان نمیبینمفغان که اهل دلی در میان نمیبینم
Ghazal 5758من آن نیم که به گلشن به اختیار روممگر زبیخبریها به بوی یار روم
Ghazal 5765نه می به جام و نه گل در کنار میخواهمتبسمی ز لب لعل یار میخواهم
Ghazal 5767به مهر داغ رسیده است جمله اعضایمز پای تا به سر خویش چشم بینایم
Ghazal 5772عنان گسسته تر از سیل در بیابانیمبه هر طرف که قضا می کشد شتابانیم
Ghazal 5789امشب که داغ بر دل افگار سوختمگویا چراغ بر سر بیمار سوختم
Ghazal 5792با هرکه روی حرف به جز یار داشتمآیینه پیش صورت دیوار داشتم
Ghazal 5795چشم دلم ستاره فشان بود صبحدمهر گوشه بحر فیض روان بود صبحدم
Ghazal 5804تا چند خون زرشک تماشاییان خورم؟دل جای دانه چند درین گلستان خورم؟
Ghazal 5812از روی نرم سرزنش خار می کشمچون گل ز حسن خلق خود آزار می کشم
Ghazal 5822آغاز خط مفارقت از یار میکنمدر نوبهار پشت به گلزار میکنم
Ghazal 5825لب چون صدف به آب گهر تر نمیکنمگوهر به آبروی برابر نمیکنم
Ghazal 5826نزدیک من میا که ز خود دور می شوموز بیخودی ز وصل تو مهجور می شوم
Ghazal 5827نتوان گرفت روزی هم از دهان هممرغان نمی کنند غلط آشیان هم
Ghazal 5830سنجد کسی که باده و تریاک را به همنسبت کند سخاوت و امساک را به هم