نیست چون صبح ترا جز نفس معدودیچه کنی چون دل شب تیره اش از هر دودی؟

نیست سرمایه عمر تو به جز یک دو سه دمچه کنی صرف به دودی که ندارد سودی؟

دود اگر زلف ایازست ببر پیوندشحیف باشد که به زنجیر بود محمودی

چون سیاووش گذشتند ز آتش مردانما به همت نتوانیم گذشت از دودی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. عیش خود تلخ مکن صائب ازین دود کثیفگر به آتش نگذاری به تکلف عودی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets