Ghazal 2910

اگرچه دست بر تاراج دل هر خوش کمر داردمیان بهله دار ترک ما دست دگر دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2911

مرا زنگ ملال از دل شراب ناب بردارداگرچه بیشتر آیینه زنگ از آب بردارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2916

دل پرخون کجا از جسم پا در گل خبر دارد؟کجا این دل به دریا کرده از ساحل خبر دارد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2919

ز گلهای چمن هر کس وفاداری طمع داردحیا و شرم از خوبان بازاری طمع دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2921

لب خوش بوسه ای در تنگنای حیرتم داردمیان نازکی در پیچ و تاب غیرتم دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2929

اگرچه لاله من ریشه در خاک چمن داردزوحشت برگ برگم داغ غربت در وطن دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2934

دل رنگین لباسان تیرگی را در کمین داردحنای دست زنگی هند را در آستین دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2935

سر شوریده من هر نفس صد آرزو داردزهی ساقی که چندین رنگ می در یک کدو دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2939

دل بی دست و پا چون آه سوزان را نگه دارد؟چسان مشت خسی این برق جولان را نگه دارد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2944

مرا پاس ادب زان آستان مهجور می داردترا تمکین و ناز از صحبت من دور می دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2946

چه باک از عاشق بی باک آن طناز می دارد؟زکبک مست کی اندیشه ای شهباز می دارد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2948

به قامت سرو را از قد کشیدن باز می داردبه عارض رنگ گل را از پریدن باز می دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2960

دل حق جو نظر بر عالم باطل نمی داردکه تیر راست کیشان تا هدف منزل نمی دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2961

بجز تشویش خاطر عالم فانی نمی داردجهان دارالامانی غیر حیرانی نمی دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2962

فروغ دل مرا از نور مهر و مه غنی داردنخواهد شمع دیگر هر که را دل روشنی دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2964

به ذوق آشتی از دوستان رنجیدنی داردبساط دوستداری چیدن و واچیدنی دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2965

بدن را در زمین هرگز روان پاک نگذاردکه دام خویش را صیاد زیر خاک نگذارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2971

زبیتابان کجا آن مست بی پروا خبر گیرد؟سپند ما مگر زان آتشین سیما خبر گیرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2976

به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیردبه چشم بسته صید خویش این صیاد می گیرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2978

چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیردتذرو رنگ از رخسار گل پرواز می گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2983

به ابرام آن که از دنیاپرستان کام می گیردزریگ از چربدستی روغن بادام می گیرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2988

فسون صبر در دل‌های پرخون در نمی‌گیردچو دریا بیکران افتد به خود لنگر نمی‌گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2990

دل آزاده را هرگز غم عالم نمی‌گیردمسیحا را کمند رشتهٔ مریم نمی‌گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2992

چه دارد عالم فانی که استغنا توانم زد؟چه در دست است دنیا را که پشت پا توانم زد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2996

شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازدتبسم شور محشر در نمکدان تو اندازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3004

چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگشکه بویش فتنه خوابیده را بیدار می سازد

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 3009

دل خام مرا رخسار آتشناک می‌سازدکه عود خام را آتش ز هستی پاک می‌سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3015

خمار باده مهر دوستان را کینه می سازدکدورت صبح شنبه را شب آدینه می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3016

سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی‌سازدشراب تند ما با شیشه و ساغر نمی‌سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3022

مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه می لرزدکه شمع از بال و پر افشانی پروانه می لرزد

Saib TabriziGhazal1 min