Ghazal 3131

زجوش مغز مستان را به سردستار می رقصدکه در دریای بی آرام کف ناچار می رقصد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3133

خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالدزبس افتاده شوخ این سبزه زیر سنگ می بالد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3137

بده ساقی می گلگون که ایام بهار آمدعجب آبی جهان خشک را بر روی کار آمد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3138

در و دیوار در وجد از نسیم نوبهار آمدزمین مرده دل را خون به جوش از لاله زار آمد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3142

خرد از سر زجوش شعله سودا برون آمدجنون عشق موجی زد کف از دریا برون آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3146

چنین ساقی اگر دور شراب ناب گرداندبساط خاک را در یک نفس گرداب گرداند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3147

نه آن مرغم که گرد عالمم پرواز گرداندورقهای پر و بال مرا شهباز گرداند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3149

نه هر پیمانه ای از حال خود ما را بگرداندمگر رطل گران این سنگ را از جا بگرداند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3150

زخود بیگانگی را آشنایی عشق می داندبه خود مشغول بودن را جدایی عشق می ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3153

ز بی‌پروایی آن بی‌درد قدر ما نمی‌داندز خوبی شیوه‌ای جز ناز و استغنا نمی‌داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3154

چه شد قدر مرا گر چرخِ دون‌پرور نمی‌داند؟صدف از ساده‌لوحی قیمت گوهر نمی‌داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3157

دل دیوانهٔ من دوست از دشمن نمی‌داندچو آتش شعله‌ور شد آب از روغن نمی‌داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3159

زگرمی خون من جوهر به تیغ او بسوزاندفروغ لاله من آب را در جو بسوزاند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3170

به دل مژگان آن ناآشنا پنهان نمی ماندکه خاری گر خلد در دست و پا پنهان نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3177

کسی کز عقل وحشی شد چون مجنون بد نمی بیندزخود رم کرده آزاری زدام و دد نمی بیند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3182

کسی تا کی خورد چون شمع رزق از استخوان خود؟به دندان گیرد از افسوس هر ساعت زبان خود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3190

ز قید جسم جانهای عزیز آسان برون آیدبه خوابی یوسف بی جرم از زندان برون آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3198

به قتل من چنان بی‌تاب آن شمشیر می‌آیدکه از جوهر به گوشم ناله زنجیر می‌آید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3207

کدامین آتشین‌سیما به این ویرانه می‌آید؟که از دیوار و در بوی پر پروانه می‌آید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3216

به کار سینه‌صافان دیده روشن نمی‌آیدکه نور خانه آیینه از روزن نمی‌آید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3220

تمنا از دل اهل هوس بیرون نمی‌آیدکه خامی از شراب نیمرس بیرون نمی‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3229

مگر زلف سبکسیر تو از جولان بیاسایدکه از دست کشاکش رشته های جان بیاساید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3230

دل عاشق کجا از ساغر سرشار بگشاید؟به آب خضر لب کی تشنه دیدار بگشاید؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3236

به می آن کس که کلفت از دل پرشور من شویدبه شبنم رنگ خون از لاله خونین کفن شوید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3243

عشق تا هست عنان را به هوس نتوان دادچون قلم نبض به دست همه کس نتوان داد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3245

هرکه از گریه بیدرد اثر می طلبدهمت از مردم کوتاه نظر می طلبد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3248

دل ارباب تنعم ز نوا می افتدجام لبریز چو گردد ز صدا می افتد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3256

آب خوب است لب خشکی ازو تر گرددگره دل شود آن قطره که گوهر گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3259

هرکه باریک شد از فکر، سخنور گرددرشته شیرازه جمعیت گوهر گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3261

چه بهشتی است که یارم ز سفر برگردداز نظر ناشده چون نور نظر برگردد

Saib TabriziGhazal2 min