Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق را
Miscellaneous poem 103تا به کام است فلک، خار گل پیرهن استبخت تا سبز بود ساحت گلخن چمن است
Miscellaneous poem 106نامه لاله که داغ جگرش مضمون استچشم بر راه قبول نظر مجنون است
Ghazal 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ رامی نماید چرب نرمی مومیایی سنگ را
Ghazal 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را
Ghazal 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟شهپر سیمرغ میگردد مگسران زال را
Ghazal 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام راحرص می گردد زیاد از خاک، چشم دام را
Miscellaneous poem 116سیاه روی کتاب از ورق شماری ماستشبی که صبح ندارد سیاهکاری ماست
Miscellaneous poem 117ترا که پنبه گوش شعور سیماب استنفس کشیدن محشر فسانه خواب است
Ghazal 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرابِستر از گَردِ یتیمی بود در دریا مرا
Ghazal 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مراپیرهن از پردهٔ چشم است یعقوب مرا
Miscellaneous poem 121ترا که خط بناگوش ابجد نازستچه وقت توبه حسن کرشمه پردازست؟
Ghazal 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مرا
Ghazal 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مراگرمی افسردگان افسردهتر سازد مرا
Miscellaneous poem 126هزار گرگ هوس در کمین عصمت توستچه وقت رفتن صحرا و سیر و صحبت توست؟
Miscellaneous poem 128بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی استهر حلقه پی رفتن حسن تو رکابی است
Miscellaneous poem 133ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست
Miscellaneous poem 134در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیستدر عالم حیرت ز تماشا خبری نیست
Miscellaneous poem 135هر کس طمع روی دل از مردم خس داشتامید شکرخند گل از چاک قفس داشت
Miscellaneous poem 137ای دل بی درد، آزادی بس استاین همه آزار ما دادی بس است
Ghazal 140بلبلِ خوش نغمهام، با گل سخن باشد مراسرمهٔ خاموشی از زاغ و زغن باشد مرا
Miscellaneous poem 142زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخبا بخت شور چند توان خورد آب تلخ
Miscellaneous poem 144زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهادخط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد
Ghazal 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرابا قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا
Ghazal 154بی زبانی پرده داری می کند راز مرامی دهد خاموشی من سرمه غماز مرا
Miscellaneous poem 157موج خطر سفینه اهل توکل استدر رهگذار راست روان تیغ کج پل است
Ghazal 157شد گرفتاری فزون در روزگار خط مراخاک دامنگیر شد آخر غبار خط مرا
Ghazal 160کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا
Miscellaneous poem 164از سرد مهری آتش شوقم فسرده استروغن تلف مکن به چراغی که مرده است
Ghazal 169مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مراورنه آسان است از دنیا گذر کردن مرا