بی زبانی پرده داری می کند راز مرامی دهد خاموشی من سرمه غماز مرا

گر برون آید، به خون خود گواهی می دهدناله تا در دل نگردد خون، هم آواز مرا

از نوازش منت روی زمین دارد به منچرخ سنگین دل زند گر بر زمین ساز مرا

گوش گل بی پرده از گلبانگ من گشت و هنوزباغبان سنگدل نشنیده آواز مرا

کی به ساحل می گذارد موجه خود را محیط؟از شکستن نیست پروا بال پرواز مرا

سیل از ویرانه من شرمساری می بردنیست جز افسوس در کف خانه پرداز مرا

از شبیخون نسیم صبح ایمن می شودشمع اگر فانوس سازد پرده راز مرا

از دو عالم دوخت چشمم دوربینی های عشقتا کجا خواهد گشودن چشم شهباز مرا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. عقل اگر صائب نسازد با دل من گو مسازعشق با آن بی نیازی می کشد ناز مرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring