Ghazal 4163

ابر بهار سینه به گلزار می زندخون شفق علم ز سر خار می زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4169

زینسان که شیشه خنده مستانه می زندآخر شراب بر سر پیمانه می زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4171

جمعی که در لباس می ناب می کشنددام کتان به چهره مهتاب می کشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4174

محبوس آسمان چه پروبال واکنددر زیر سنگ سبزه چه نشو ونما کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4176

آرام را خرام تو آتش عنان کندآیینه را حجاب تو آب روان کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4182

بی حاصلی که تربیت بید می کنداین شغل پوچ را به چه امید می کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4188

بر باد می دهد سر بی مغز چون حبابهر کس برای کسب هوا سیر می کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4204

هر چند یار ما همه جا جلوه می کندنتوان دلیر گفت کجا جلوه می کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4206

زاهد هوای عالم بالا نمی کنداین رود خشک روی به دریا نمی کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4208

الفت به عاشقان سگ آن کو نمی‌کندوحشت رَم از طبیعت آهو نمی‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4210

در موج خیز غم دل آزاد نشکندجوهر طلسم بیضه فولاد نشکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4214

شد چون هدف سر که درین خاکدان بلندکز شش جهت نگشت صدای کمان بلند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4215

جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنندچون موج پشت دست به آب بقا زنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4216

آنها که در چمن قدح مل نمی زننددست نشاط در کمر گل نمی زنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4219

گر یوسف مرا به دو عالم بها کنندگرد کسادیم به نظر توتیا کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4220

جمعی که قطع راه به مژگان تر کنندچون رشته دست در کمر صد گهر کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4223

گیرم نقاب دور ز سیمای او کنندکو چشمی آنچنان که تماشای او کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4230

آمد بهار وخلق به گلزار می رونددیوانگان به دامن کهسار می روند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4239

آن را که در جگر نفس آتشین بودخورشید آسمان وچراغ زمین بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4243

بیرون ز خود کسی که پی مدعا رودبر پشت بام کعبه به کسب هوا رود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4275

صد شِکوه به جا ز دلم جوش می‌زندشرم حضور مانع اظهار می‌شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4276

گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شودچون حرف حق بلند شود دار می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4278

از یاد وصل، دیده من سیر می‌شودمهتاب در پیاله من شیر می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4287

از حسن نوخطان دل ما تازه می شودداغ کهن ز مشک ختا تازه می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4289

بی‌روی دل گره ز زبان وا نمی‌شودطوطی ز پشت آینه گویا نمی‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4304

عشق غیور تن به نصیحت کجا دهدطوفان عنان کجا به کف ناخدا دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4312

آن را که عشق بخت جوانی نمی دهداز حادثات خط امانی نمی دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4316

از پیچ وتاب عمردرازم بسر رسیدتا ریشه ام چو رشته به آب گهر رسید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4320

از نغمه پرده مطرب دستانسرا کشیددام پری شکار به روی هوا کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4326

تا کی درین جهان مکرر به سر کنیدخود را به یک پیاله جهان دگر کنید

Saib TabriziGhazal1 min