Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چون شمع چند من به زبان گفتگو کنم؟روشندلی کجاست به جان گفتگو کنم؟
Ghazal 5828می می کشند لاله عذاران ز روی هممستند بی شراب ز جام و سبوی هم
Ghazal 5846هر چند همچو ذره محقر فتاده ایمبا آفتاب عشق برابر فتاده ایم
Ghazal 5894بی آبرو حیات ابد زهر قاتل استما آبرو به چشمه حیوان نمی دهیم
Ghazal 5927از ناله نی راز دل عشق شنیدیمزین کوچه به سر منزل مقصود رسیدیم
Ghazal 5955چین ز جبین در مقام جنگ گشایمهمچو فلاخن بغل به سنگ گشایم
Ghazal 5981مشک شد خون در وجود آهوان ما همچنانسنگ خارا لعل شد در صلب کان ما همچنان
Ghazal 6033باده بی لعل لب دلبر نمی باید زدنغوطه در دریای بی گوهر نمی باید زدن
Ghazal 6051عمر اگر باشد ز قید تن رها خواهم شدنبی گره چون موجه آب بقا خواهم شدن
Ghazal 6094دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست منآه کان آهوی وحشی جست باز از دست من
Ghazal 6116نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان مناز پشیمانی دل خود می خورد مهمان من
Ghazal 6119پیش خونم شعله آتش سپر انداخته استتیغ شاخ زعفران گردد ز رنگ خون من
Ghazal 6156عقل پوچ از عهده سودا نمی آید برونپنبه از تسخیر این مینا نمی آید برون
Ghazal 6165جلوه مستانه آن سرو قامت را ببینچشم بگشا موجه دریای رحمت را ببین
Ghazal 6171چشم خواب آلود او را در خم ابرو ببینتیزی شمشیر بنگر، غفلت آهو ببین
Ghazal 6196عنان مصلحت در عشق می باید رها کردنندارد حاصلی در بحر بی ساحل شنا کردن
Ghazal 6202ز درد و داغ دل را نیک محضر می توان کردنبه چاکی ینه را صحرای محشر می توان کردن
Ghazal 6294ز آستین دست تو گر یک سحر آید بیرونچون گل از دست تو بی خواست زر آید بیرون
Ghazal 6314سخن ز مهر و وفا با تو بی وفا گفتنبود به گوش گران حرف بی صدا گفتن
Ghazal 6315به درد و داغ توان گشت کامیاب سخنبه قدر گریه و آه است آب و تاب سخن
Ghazal 6324خوش است فصل بهاران شراب نوشیدنبه روی سبزه و گل همچو آب غلطیدن
Ghazal 6334شکوه عشق جهانگیر را تماشا کندلی ز سنگ کن این شیر را تماشا کن
Ghazal 6342به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخربه جز سیاهی دل موی را خضاب مکن
Ghazal 6364چند ای دل غمین به مداران گریستن؟عیب است قطره قطره ز دریا گریستن
Ghazal 6397دل می برد ز قند مکرر کلام مننی می کند به ناخن شکر کلام من
Ghazal 6403شد خشک از گشودن لب آبروی منآخر چو غنچه جام تهی شد سبوی من
Ghazal 6409هر تیره دل کجا شنود بوی پیرهن؟دلهای باصفا شنود بوی پیرهن
Ghazal 6416صاف است به گردون دل بی کینه مستانزنگار نگیرد به خود آیینه مستان
Ghazal 6434اشکی که از ندامت ریزند باده خوارانشیرازه نشاط است چون رشته های باران
Ghazal 6435دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهانامروز خوش قماشی ختم است بر صفاهان