Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
کوهکن در عشق شیرین غیرتی گر داشتینقش شیرین را به چشم دیگران نگذاشتی
Qit'a 341خاقانیا! مسیح دما! زین خراس دهرنانت جوین چراست سخنهات گندمی
Ghazal 3خوش خوش خرامان میروی، ای شاه خوبان تا کجاشمعی و پنهان میروی پروانه جویان تا کجا؟
Ghazal 61عیسیلبیّ و مرده دلم در برابرتچون تخم پیله زنده شوم باز در برت
Ghazal 79هر که به سودای چون تو یار بپرداختهمتش از بند روزگار بپرداخت
Ghazal 83فلک در نیکوئی انصاف دادتسرِ گردنکشان گردن نهادت
Ghazal 107حاشا که مرا جز تو در دیده کسی باشدیا جز غم عشق تو در دل هوسی باشد
Ghazal 114دل زخم تو را سپر نداردآماج تو جز جگر ندارد
Ghazal 117آوازهٔ جمالت چون از جهان برآمدآواز بینیازی از آسمان برآمد
Ghazal 191خون ریزی و نندیشی، عیار چنین خوشتردل دزدی و نگریزی، طرار چنین خوشتر
Ghazal 213نه رای آنکه ز عشق تو روی برتابمنه جای آنکه به جوی تو بگذرد آبم
Ghazal 241نازی است تو را در سر، کمتر نکنی دانمدردی است مرا در دل، باور نکنی دانم
Ghazal 245چون تلخ سخن رانی تنگ شکرت خوانمچون کار به جان آری جان دگرت خوانم
Ghazal 269طاقتی کو که به سر منزل جانان برسمناتوان مورم و خود کی به سلیمان برسم
Ghazal 274برون از جهان تکیه جایی طلب کنورای خرد پیشوایی طلب کن
Ghazal 282ترک سن سن گوی توسن خوی سوسن بوی منگر نگه کردی به سوی من نبودی سوی من
Ghazal 294تو چه دانی که از وفا چه نمودم به جای توعلم الله که جان من چه کشید از جفای تو
Ghazal 295سینه پُر آتشم چو میغ از توچهره پُر گوهرم چو تیغ از تو
Ghazal 327ای ترک دلستان ز شبستان کیستیخوش دلبری، ندانم جانان کیستی
Qasida 36تا دل من دل به قناعت نهادملک جهان را به جهان بازداد
Qasida 42صبح چو کام قنینه خنده برآوردکام قنینه چو صبح لعلتر آورد
Qasida 52دیر خبر یافتی که یار تو گم شدجام جم از دست اختیار تو گم شد
Qasida 65گوئیی کز عشق او یک شهر جان افشاندهاندزر و سر بر عشوهٔ آن عشوهدان افشاندهاند
Qasida 136بیباغ رخت جهان مبینامبیداغ غمت روان مبینام
Qasida 144از آن قبل که سر عالم بقا دارمبدین سرای فنا سر فرو نمیآرم
Qasida 163از همه عالم شدهام بر کرانبسته به سودای تو جان بر میان
Qasida 190در کام صبح از ناف شب مشک است عمدا ریختهگردون هزاران نرگسه از سقف مینا ریخته
Rubai 16طوطیدم دینارنشان است آن لبغمّاز و دوروی از پی آن است آن لب
Rubai 72تب داشتهام دو هفته ای ماه دو هفتتبخال دمید و تب نهایت پذرفت
Rubai 108در مسلخ عشق جز نکو را نکشندلاغر صفتان زشت خو را نکشند