Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای پردهٔ معظم بانوی روزگارای پیش آفتاب کرم ابر سایهدار
Qasida 117صبح از حمایل فلک آهیخت خنجرشکیمخت کوه ادیم شد از خنجر زرش
Qasida 119اینک مواقف عرفات است بنگرشطولش چو عرض جنت و صد عرض اکبرش
Qasida 121رخسار صبح را نگر از برقع زرشکز دست شاه جامهٔ عیدی است در برش
Qasida 122آمد دواسبه عید و خزان شد علم برشزرین عذار شد چمن از گر لشکرش
Qasida 128تا درد و محنت است در این تنگنای خاکمحنت برای مردم و مردم برای خاک
Qasida 131گر نه شب از عین عید ساخت طلسمی بخمعین منعل چراست در خط مغرب رقم
Qasida 139رهروم مقصد امکان به خراسان یابمتشنهام مشرب احسان به خراسان یابم
Qasida 147ای باغ جان که به ز لبت نوبری ندارمیاد لبت خورم می سر دیگری ندارم
Qasida 148هر صبح سر ز گلشن سودا برآورموز صور آه بر فلک آوا برآورم
Qasida 154ای قبلهٔ جان کجات جویمجانی و به جان هوات جویم
Qasida 169دوش چو سلطان چرخ تافت به مغرب عنانگشت ز سیر شهاب روی هوا پر سنان
Qasida 172نکهت حور است یا هوای صفاهانجبهت جوز است یا لقای صفاهان
Qasida 188ای در حرمت نشان کعبهدرگاه تو را نشان کعبه
Qasida 189خورشید کسری تاج بین ایوان نو پرداختهیک اسبه بر گوی فلک میدان نو پرداخته
Qasida 193صبح خیزان بین قیامت در جهان انگیختهنعرههاشان نفخ صور از هر دهان انگیخته
Qasida 199ای در عجم سلالهٔ اصل کیان شدهوی در عرب زبیدهٔ اهل زمان شده
Qasida 203صبح خیزان بین به صدر کعبه مهمان آمدهجان عالم دیده و در عالم جان آمده
Qasida 212ناگذران دل توئی کز طرب آشناتریخاک توام به خشک جان تا به لب آتش تری
Qasida 214موکب شاه اختران، رفت به کاخ مشتریشش مهه داده ده نهش، قصر دوازده دری
Qasida 215پیش که صبح بر درد شقهٔ چتر عنبریخیز مگر به برق می برقع صبح بر دری
Qasida 222بردار زلفش از رخ تا جان تازه بینیوز نیم کشت غمزهاش قربان تازه بینی
Rubai 47چون سقف تو سایه نکند قاعده چیستچون نان تو موری نخورد مائده چیست
Rubai 62ناوکزن سینهها شود مژگانتافسونگر دردها شود مرجانت
Rubai 119کو آنکه به پرهیز و به توفیق و سدادهم باقر بود هم رضا هم سجاد
Rubai 163خاقانی ازین خانه و خوان غداربرخیز و به خانیان کلیدش بسپار
Rubai 182دل، سُغْبهیِ عشقِ توست، با تن مَسِتیزاینک دل و تن، تو راست؛ با من مَسِتیز
Rubai 297خاقانی و روی دل به دیوار سیاهکز بام سپهر ملک بیرون شد ماه
Rubai 315نفسم جنب غرامت است ای دلجویکو تیغ که غسلها توان کرد بدوی
Rubai 320چون مجلس عیش سازی استاد علیجان تو و قطرهٔ میِ قُطرَبلی