Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خاقانی اگر توئی ز صافی نفسانبر گردن کس دست به سیلی مرسان
Rubai 274چون زندگی آفت است جانم گم کنچون سایه حجاب است نشانم گم کن
Rubai 293صبح است شراب صبح پرتو دَردِهزو هر جو جوهری است، جو جو درده
Rubai 294خاقانی عمر گم شد، آوازش دهدل هم به شکست میرود، سازش ده
Rubai 301دیدم به ره آن مه خود و عید سپاهبر بسته نقاب و نو چنین باشد ماه
Rubai 317خاک ار ز رخت نور برد گهگاهیمنزل به فلک برآورد چون ماهی
Rubai 329از بلبل گل پرست خوش سازتریکبکی و ز دراج خوش آوازتری
Rubai 337بیدل نیَمی گر به رخت بنگرمیگمره نیَمی گر به درت بگذرمی
Rubai 338سیمرغ وصالی ای بت عالی رایدادی لقبم همای گیتی آرای
Rubai 339خاک شوَمی گر، نه چنین خون خوریینازت بَرَمی گر، نه چنین کافریی
Rubai 344شبهای سده زلف مغانفش داریدر جام طرب بادهٔ دلکش داری
Rubai 350گر من نه به دل داغ برافکندهامیبا تو ز غم آزاد و تو را بندهامی
Qit'a 18چون شاه بازگشت ز ابخاز روز عیدفرمود چاشتگه گذری بر کلیسیا
Qit'a 19ای در آبدار توانی ز پیچ و خمدر آب شد ز شرمم صد راه زیر آب
Qit'a 25زندگانی چو مال میراث استکه نبینی بقاش جز به زکات
Qit'a 34خواجه اسعد چو می خورد پیوستطرفه شکلی شود چو گردد مست
Qit'a 42ای عماد الدین ای صدر زمانهر زمان صدری تو را خاک در است
Qit'a 51ای شاه بانوی ایران به هفت جداقلیم چارم از تو چو فردوس هشتم است
Qit'a 63هر سال اگر غلام خاقانبر میر خجند میر نامی است
Qit'a 64کسی که از پس احمد روا بود مرسلبزرگوار امیر امام خاقانی است
Qit'a 66شکر انعام پادشا گفتننتوان کان ورای غایتهاست
Qit'a 76شاها معظّما ملکُالشّرق خسرواتو حیدری و حرزِ کیان ذوالفقارِ توست
Qit'a 88هان ای زمانه دولت شاه اخستان نگرکافاق را ز روستم زال درگذشت
Qit'a 108مدار ملک جهان بر مجاهد الدین استکه چرخ بارگه احتشام او زیبد
Qit'a 110زندگی خفتگی است خاقانیخفته آگه به یک نفس گردد
Qit'a 121ای شفیع صد هزار امت چو خاقانی به حشربنده مرتد بود و بر دست تو ایمان تازه کرد
Qit'a 123شکست این دلم نادرست اعتقادیبه سم خار در دیدهٔ آرزو زد
Qit'a 124امام ملت چارم که آسمان ششمسعود مشتری او را نثار میسازد
Qit'a 137پیشوای علما جامهٔ مننز پی بیشی و پیشی پوشد
Qit'a 139چه شد که بادیه بربود رنگ خاقانیکه صبح فام شد از راه و شامگون آمد