تا فضل خدا بر صفت ذات برآمدمطلوب میسر شد و حاجات برآمد

بی کیف و کم آن کس که چو ما نطق خدا شدچون عیسی مریم به سماوات برآمد

از مصحف روی تو به فال من درویشگه نون و گهی سوره صافات برآمد

ابلیس چو پیچید سر از سجده رویتمردود خدا گشت و ز جنات برآمد

صوفی که ندید از رخ تو معنی دل رامحروم ز الا شد و از لات برآمد

تا مصحف رخسار ترا دید وجودیاز دایره گلشن لمعات برآمد

تا خواند نسیمی ز رخت آیت رحمتایمن ز بلا گشت و ز آفات برآمد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring