مگر قدم به ره عشق هشتن آسان استسر سران جهان ریگ این بیابان است

تمتعی که بود تشنه زار آب فراتمرا ز خنجر قاتل هزار چندان است

در بهشت گشودند یا کلاله توکه هر طرف نگری سر‌به‌سر گلستان است

طبیب درد مرا تازه کن ز قوت عشقگرت به ضعف دل خسته میل درمان است

هزار بار گرم بشکنی قنینه دلمن آنکه با تو نخواهم شکست پیمان است

صبا به طرهٔ جانان ز من نهفته بگوتو جمع باش که احوال دل پریشان است

به حسرت تو به پایان رسید عمر درازهنوز بادیه هجر را نه پایان است

حدیث سایه ابر است و خوب روز هجیرتمتعی که مرا از وصال جانان است

مرا که دیده به زلف و رخ تو نیست چه سودکه کوه و دشت سراسر گل است و ریحان است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خیال چشم تو گر مستی آورد چه عجبکه هرچه سحر بگویند از او در امکان است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love