همه را چشم عنایت زتو شیرین پسر استمن تعنت نکنم هرچه تو باری شکر است

دی برویم نظری کرد و دوایم فرمودمی ندانست که بیماری من از نظر است

گل بصد ناز شکفته است تو در خواب هنوزخیز ای بلبل شوریده که وقت سحر است

خواهم از بخت که با من همه بیداد کنیتا نه بندد بتو کس مهر که بیدادگر است

شمع را با پر پروانه سر و کار نبودگنهه از آتش سوداست که در زیر پر است

بست در بر رخم اغیار بخندد سهل استگر بزخمم نمکی هست ز جای دگر است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گر بدی گفت رقیبی تو به نیکی بگذرمی نه بینی که بدو نیک جهان در گذر است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring