با روی او مگو که ز گلزار فارغیمکز هستی دو کون به یکبار فارغیم

ای شیخ شهر! دور ز انکار ما برواقرار کن به ما که ز انکار فارغیم

با نور و ظلمت رخ و زلفش الی الابداز شمع آفتاب و شب تار فارغیم

اغیار نیست در ره وحدت اگر بودبالله به جان یار ز اغیار فارغیم

ما را ز ماه روی تو هر ماه حاصل استاز هفته های هفت و شش و چار فارغیم

شمع رخت که مطلع انوار کبریاستتا دیده شد ز مطلع انوار فارغیم

مست از شراب صافی میخانه مسیحتا گشته ایم از می خمار فارغیم

سر دو کون چون ز رخت آشکار شداز نکته های مخفی اسرار فارغیم

منصور گشت کام نسیمی به فضل حقاز ما بدار دست که از دار فارغیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love