Xeyir və şər
Dünya burulğanlardünyası olub,İzləyir hər yerdə dəhşəti dəhşət.Bəlkə Xeyirlə Şər birgə doğulubBirisi işıqdır, birisi zülmət!
Niyə çalxalanıryerlə asiman,Bəlkə əsrin itən etiqadıdır?Xeyir — İlahidən gələn ərməğan,Şər isə şeytanın kor övladıdır!
Xeyir ümman qədər,Şər qətrə kimi,Qətrə rəngdən-rəngə bürünər bəzən.Dünyaya gəlsə də, ifritə kimiŞər — mələk cildində görünər, bəzən.
Görünər... o girərİnsan qəlbinə,Möcüzə yaradır fələk, — deyərsən.Pıçıldar bəzəkli yalanlar sənə,Nə çoxdur cahanda mələk, — deyərsən.
Tutar gözləriniqatı bir duman,Bir qılınc baş üstdə asılıb durar.Şər — hünər taxtına əyləşən zaman,Xeyir — həyasına qısılıb durar,Xeyir — əridəcəkzülmət qışını,Böyükdür Xeyirin səbri özü tək.Bəşər gözləyir ki, Şərin başınıXeyir ümidiylə haçan əzəcək?Qoy bağlansın göyə,yerə insanlar,Bəşər qaranlıqdan çıxsın işığa!Havadar olmasa Şərə insanlar,Xeyir — tez yol açar xeyirxahlığa!
21 dekabr 1996
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/nebi-xezri-xeyir-ve-ser
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Məqabirdən güzər etdim,Əcaib mərdüman gördüm,
Deyişmə: Bulaq üstə duran gözəl— Lətif:Bulaq üstə duran gözəl,
Müxəmməs: Göstərdi mənə dün biri bir qaşı hilalıGöstərdi mənə dün biri bir qaşı hilalı,El bir-birinə mahi-nəvi eylər kimi hali,
SəndədirGetmənəm obağdan, çıxmasın adın sənin,Söylənməsin heç bir yerdə yeməli zadın sənin,