Qız idin – sevinən, qaçan, güləyən...
Mən bu daş saçlara sığal çəkmişəm,nə qədər öpmüşəm bu daş üzündən,bu daş dodağından, bu daş gözündən,arı pətəyindən mən bal çəkmişəm.
Yer üzü vətəndi, qəbir də vətən,bu gözün ağıdı, o qarasıdı.Bizə indiyəcən olmayıb deyən, –bunun vətən hansı, qürbət hansıdı?!
Qız idin – sevinən, qaçan, güləyən,mənim ürəyimə od ələyən də.Səni mən olmuşam gəlin eləyən,bu daşlar içində daş eləyən də.
Ayrılıq əbədi bir qəmdi, nə qəm,nə arzuya qıyır, nə yaşa baxır.Mən daşa baxmaqdan daşa dönmüşəm,üz-üzə durmuşuq: daş daşa baxır.
Yetim bir uşaqdı kişi, qadınsız,mən bir uşaq dedim... tək uşaq olmur.Zaman qorxuludur, ömür vəfasız,dünyada tək qalıb yaşamaq olmur.
Qızın ana deyib cavab almayır,bilmirəm sən necə mənasan, ey daş!Daş kimi nə daşsan, O, daş olalı,nə də ana kimi anasan, ey daş?!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/neriman-hesenzade-qiz-idin-sevinen-qacan-guleyen
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Homeland
Vətəndir könlümdə şirin arzular;Vətəni sevməyən olar zəlil, xar.
AnaDemirəm göy kimi ucadır adın,Yox, yox alçalmasın söhbətin, sözün.
Nəcmi-geysudarSən ey yüksək fəzalardan aşan səyyahi-zərrinpər!Uzaq, ey nəcmi-geysudar! Uzaq gəz, ərzə yaqlaşma!
DağlarZinəti nərgizdən, tər bənövşədən,Al-yaşıl geyinib şad olan dağlar.