ببار ای مغنی نوایی شگفتگرفته رها کن که خوابم گرفت

وگر زان ترنم شوم خفته نیزنبینم مگر خواب آشفته نیز

چو آمد گه عزم فرفوریوسبنه بر شتر بست و بنواخت کوس

به هم‌صحبتان گفت کاین باغ نغزکه منظور چشم است و ریحان مغز

چو پایندگی نیستش در سرشتچه تاریک دوزخ چه روشن بهشت

ز دانایی ماست ما را هراسکه از رهزن ایمن نشد ره‌شناس

کمان‌گر همیشه خمیده بوَدقبا دوز را قب دریده بود

ترازوی چربش فروشان به رنگبود چرب و چربی ندارد به سنگ

همه ساله محمل‌کش بار گنجنیاساید از محنت و درد و رنج

چو پرداخت زین نقش پرگار اوکشیدند خط نیز بر کار او

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets