ببین ای هفت ساله قره‌العینمقام خویشتن در قاب قوسین

منت پروردم و روزی خدا دادنه بر تو نام من نام خدا باد

درین دور هلالی شاد می‌خندکه خندیدیم ماهم روزکی چند

چو بدر انجمن گردد هلالتبر افروزند انجم را جمالت

قلم درکش به حرفی کان هوائیستعلم برکش به علمی کان خدائیست

به ناموسی که گوید عقل نامیزهی فرزانه فرزند نظامی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love