Khosrow and Shirin, chapter 28
What is a masnavi?
Masnavi: a long poem in self-rhyming couplets, usually an epic or a tale.
چو خسرو دور شد زآن چشمهٔ آبز چشم آبریزش دور شد خواب
به هر منزل کز آن جا دورتر گشتز نومیدی دلش رنجورتر گشت
دگر ره شادمان میشد به امّیدکه برنآمد هنوز از کوه خورشید
چو من زین ره به مشرق میشتابممگر خورشید روشن را بیابم
چو گل بر مرز کوهستان گذر کردنسیمش مرزبانان را خبر کرد
عملداران برابر میدویدندزر و دیبا به خدمت میکشیدند
بتانی دید بزمافروز و دلبندبه روشنروی خسرو آرزومند
خوش آمد با بتان پیوندش آن جامقام افتاد روزی چندش آن جا
از آن جا سوی موقان سر به در کردز موقان سوی باخرزان گذر کرد
مهینبانو چو زین حالت خبر یافتبه خدمت کردن شاهانه بشتافت
به استقبال شاه آورد پروازسپاهی ساخته با برگ و با ساز
گرامی نزلهای خسروانهفرستاد از ادب سوی خزانه
ز دیبا و غلام و گوهر و گنجدبیران را قلم در خط شد از رنج
فرود آمد به درگاه جهاندارجهاندارش نوازش کرد بسیار
بزیر تخت شه کرسی نهادندنشست اوی و دگر قوم ایستادند
شهنشه باز پرسیدش که چونی؟که بادت نو به نو عیشی فزونی
به مهمانیت آوردم گرانیمبادت درد سر زین میهمانی
مهینبانو چو دید آن دلنوازیز خدمت داد خود را سرفرازی
نفس بگشاد چون باد سحرگاهفرو خواند آفرینها در خور شاه
بدان طالع که پشتش را قوی کردپناهش بارگاهِ خسروی کرد
یکی هفته به نوبتگاه خسروروان میکرد هر دم تحفهای نو
پس از یک هفته روزی کآن چنان روزندیده است آفتاب عالمافروز
به سرسبزی نشسته شاه بر تختچو سلطانی که باشد چاکرش بخت
ز مرزنگوش خط نو دمیدهبسی دل را چو طره سر بریده
بساط شه ز یغمایی غلامانچو باغی پر سهی سرو خرامان
به جوش آمد سخن در کام هر کسبه مولایی بر آمد نام هر کس
به رامش ساختن بیدفع شد کاربه حاجت خواستن بیرفع شد یار
مهینبانو زمین بوسید و بر جستبه خسرو گفت ما را حاجتی هست
که دارالملک بردع را نوازیزمستانی در آنجا عیش سازی
هوای گرمسیر است آن طرف رافراخیها بود آب و علف را
اجابت کرد خسرو گفت برخیزتو میرو کآمدم من بر اثر نیز
سپیده دم ز لشگرگاه خسروسوی باغ سپید آمد روارو
وطن خوش بود رخت آنجا کشیدندملک را تاج و تخت آنجا کشیدند
ز هر سو خیمهها کردند بر پایگرفتند از حوالی هر کسی جای
مهینبانو به درگاه جهانگیرنکرد از شرط خدمت هیچ تقصیر
شه آنجا روز و شب عشرت همیکردمی تلخ و غم شیرین همیخورد
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/nizami-xosrov-ve-sirin-28
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
O word-conjoining sorcerer have done! How long, how long will you speak bygone words?Like to the rose breathe out from your own mouth; enough that your own mouth perfume your work.
The Seven Beauties, chapter 16The letter opened with the name of God, who by His grace guides those who go astray.Of heaven and earth Creator Absolute, through whom nonbeing being has obtained.
The Seven Beauties, chapter 17The reader having read the letter through, an angry fire blazed up in Bahram’s breast.Again, by great exertion, like the wise, to patience he constrained himself forthwith.
The Seven Beauties, chapter 18(So) in the morning when the gold-crowned dawn set up a chair of gold, an ivory-throne,The officers and the authorities — those strong of arm and strong of judgment too —
Poems by other poets · Praise
Gəncə dağlarından, uzaq ellərdən,Əlbəttə ki, bir murada gəlmişəm.
تا هوای طوبی قد تو دارد جان ماهست منزل آیت «طوبی لهم » در شأن ما
باد فروردین به گیتی در کند هر شب سفراوفتاده است از سفر کردنش بر گیتی ظفر
مؤلف تذکره آفتاب عالمتاب درباره مَهْسَتی میگوید: در موزونی طبیعت و قد و قامت و تناسب اعضا و لفظ و معنی و حسن صورت و محبت سرآمد اقران و سرخیل لولیان زمان بود. سلطان سنجر سلجوقی و بنظر بعضی بابر پادشاه فریفته حسن و جمال و شیفته غنج و دلال آن بدیعه الجمال گردید بنابرآن به حضوری مجلس خاص سلطانی اجازت تمام داشت و در آن بزم با شعرا و ادبائی مانند امیر احمد و غیره طریقه مطارحه و معارضه میپیمود، روزی سلطان به مَهْسَتی چنین گفت«چیست پنهان زیر دامان تو ای سیمین بدن »