چو خسرو نامهٔ شیرین فروخوانداز آن شیرین‌سخن عاجز فروماند

Məktubu açaraq şah oxuyarkənO şirin sözlərdən oldu çox heyran,

به خود گفتا جواب است این‌، نه جنگ استکلوخ‌انداز را پاداش سنگ است

Dedi: "Bu hərb deyil, cavabdır mənə,Kəsək atdığın kəs daş atar sənə.

جواب‌ِ آن‌چه بایستش دریدنشنیدم آن‌چه می‌باید شنیدن

Mənim məktubuma cavabdır açıq,Lazım olan sözü eşitdim artıq."

دگر باره شد از شیرین شکرخواهکه غوغای مگس برخاست از راه

Yenidən Şirindən istədi şəkər,Çünki qalmamışdı milçəkdən əsər.

ز کارآشوبی مریم برآسودرطب بی‌استخوان شد، شمع بی‌دود

Məryəm öldü, sanki parladı gündüz,Xurma tumsuz oldu, şam da tüstüsüz.

چو مریم کرد دست از جشن کوتاهجهان چون جشن مریم گشت بر شاه

Elə ki, bəzmdən əl üzdü Məryəm"Məryəm bəzmi" kimi şah oldu xürrəm.

چو دشمن شد‌، همه کاری به کام استیکی آب از پس دشمن تمام است

Düşmən olmayanda işlər düz gedər,Bir içim su içsən kifayət edər.

به شیرین چند چربی‌ها فرستادبه روغن نرم کرد آهن ز پولاد

Yağlı söz göndərdi Şirinə sovqat,Düşündü: yumşalar yağla o polad.

بت فرمان‌برش فرمان پذیرفتکه دردی داشت کان درمان پذیرفت

Itaətkar gözəl aldı fərmanı,Xəstələrtək qəbul etdi dərmanı.

به خسرو پیش از آنش بود پندارکزان نیکوترش باشد طلب‌کار

Düşünürdü: Xosrov gözləyər ədəb,Onu yaxşılıqla eyləyər tələb.

فرستد مهد و در کاوینش آردبه مهد خود عروس‌آیینش آرد

Şah adam göndərib kəsdirər kəbin,Gəlin kimi gedər saraya Şirin.

به دفترها عتاب آغاز می‌کردعتابش بیش می‌شد ناز می‌کرد

Hiddətə gəlirdi bu işdən bir az,Acıqlanıb, sonra eyləyirdi naz.

متاع نیکویی بر کار می‌دیدبها می‌کرد‌، چون بازار می‌دید

Görürdü hüsnünə çox müştəri var,Alıcı çoxalsa, qiymət də artar.

متاع از مشتری یابد رواییبه دیده قدر گیرد روشنایی

Müştəri üzündən mal tapar rəvac,Göz olmasa, şama olmaz ehtiyac.

ز بهر سود خود این پند بنیوشمتاعی کآن بنخرند از تو‌، مفروش

Sənə fayda verər, bu fikri atma,Müştəri olmasa, malını satma.

در آن دیده است دولت سودمندیکه چون یابی روایی‌، در نبندی

Dükanı bağlama alıcı varkən,Bəxtin mənfəəti bundadır, bil sən.

ملک دم داد و شیرین دم نمی‌خوردز ناز خویش مویی کم نمی‌کرد

Təsir eləmirdi Şirinə hiylə,Nazı azalmırdı tük qədər belə.

چو عاجز گشت از آن ناز به خروارنهاد اندیشه را بر چارهٔ کار

O nazdan, qəmzədən yorularaq şah,Bir başqa çarəyə gətirdi pənah.

که یاری مهربان آرد فرا چنگبه رهواری همی‌رانَد خرِ لنگ

İstədi yar tapsın özünə bir gün,Çolaq eşşəyini o yorğa sürsün.

سر و کاری ز بهر خویش گیردسر از کاری دگر در پیش گیرد

Yenidən qurşansın təzə bir işə,Bir başqa şey tapsın özünə peşə.

ز هر قومی حکایت باز می‌جُستنگیرد مرد زیرک کار خود سست

Çox soraq edirdi, gəzirdi müdam.Boş tutmaz işini heç zirək adam.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise