پسری با پدر به زاری گفتکه: مرا یار شو به همسر و جفت

Dedi atasına bir gün bir övlad:– Mənə evlənməkçün şərait yarat.

گفت بابا: زنا کن و زن نهپند گیر از خلایق، از من نه

Dedi: – Gəz, evlənmə, ey oğul, ancaqMənə yox, bu işdə özgələrə bax.

در زنا گر بگیردت عسسیبهلد، کاو گرفت چون تو بسی

Gəzsən, darğa tutsa, buraxar hamanÇünki o, çox tutub buraxıb, inan.

زن بخواهی تو را رها نکند،ور تو بگذاریش چه‌‎ها نکند؟

Qadının buraxmaz evlənsən əgər,Özbaşına olsa, eyləməz nələr!

از من و مادرت نگیری پندچند دیدی و نیز دیدم چند

Sən mənə, anana baxma, ey oğul,Yaxşı aç gözünü, bir az ayıq ol.

آن رها کن که نان و هیمه نماندریش بابا ببین که: نیمه نماند

Ona bax, qalmadı evində çörək,Getdi atasının saqqalı, gerçək.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets