تخت شاهی دارد آن ترک ختن
تخت شاهی دارد آن ترک ختنکی کند رغبت به درویشی چو من؟
جان من چون پر شد از سودای اوبعد ازین جانم نگنجد در بدن
پای او بودی جهان را سجدهگاهگر چنین سروی برستی از چمن
بیرخش روزی نمیبیند دلمبیلبش کامی نمییابد دهن
گر نبودی چهرهٔ او در نقابعذر من روشن شدی بر مرد و زن
جمله او باشم، چو بنشینم به فکرنام او گویم، چو آیم در سخن
بیخیال او نبودم در قبابیوفای او نباشم در کفن
او به رعنایی چنان بر کرده سرمن به تنهایی چنین در داده تن
در غم او،اوحدی، فریاد کناوحدی را عشق او بنیاد کن
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-595
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Nature and spring
Ben bülbüliyem gül özini goncede gizlerIşkum denizini bili bir incede gizler
NeylimBahar oldu, qurı çaylar daşalı,Sökuldu könlümün bəndi, neylim.
Mənim çiçəyimMən əməl bağında bir gül əkmişəm,Onun zəhmətini özüm çəkmişəm.
سرو قدی شکر لبی گلرخ غالیه کلهجان مرا به صد زبان زآن رخ و غالیه گله