چو دل نمی‌دهد از کوی دوست برگشتنضرورتست در آن آستان به سر گشتن

من از برای چنان آفتاب رخساریچو سایه عار ندارم ز دربدر گشتن

چون در میان نتوان کرد دست با شیرینضرورتست چو فرهاد در کمر گشتن

اگر چه شد سخن عشق من به گیتی فاشبدین سخن نتوانم ز دوست بر گشتن

گرم به تیغ زند چاره‌ای نمی‌دانمبجز سپاس پذیرفتن و سپر گشتن

ازو به تیر قضا روی برنگردانمز دوست حیف بود خود بدین قدر گشتن

به دوست گوی که: رحمت کن، ای نسیم صباکه نیست ممکن ازین دل شکسته‌تر گشتن

حدیث من همه عالم برفت و خلق شنیدوزین حدیث نخواهد ترا خبر گشتن

ندانمت که چه افیون فگنده‌ای درمیکه باز عادت ما حیرتست و سر گشتن

به جست و جوی تو آشفته می‌کنندم نامز بس به بازار و کوچه در گشتن

چو اوحدی سخن از آب دیده خواهد گفتگزیر نیست حدیث مرا ز تر گشتن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets