دانه‌ای بر روی دام انداختیمرغ آدم را ز بام انداختی

تا شود سجاده و تسبیح ردجرعه‌ای در کاس و جام انداختی

هر کرا خون خواستی کردن حلالخرقهٔ او بر حرام انداختی

چون سزای سوختن دیدی مرادر چنین سودای خام انداختی

بیدلان را چون ندیدی مرد وصلدر کف پیک و پیام انداختی

یک سخن ناگفته، ما را چون سخندر زبان خاص و عام انداختی

دیگران را بار دادی چون کلیماوحدی را در کلام انداختی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets